ბლაყჩობა!

არაფერია ერთდროულად სასიამოვნოც და მტანჯველიც,როგორც უყურებდე საკუთარი თავის გარდაქმნას. უყურებდე თუ როგორ ვითარდება, ცდილობს მისთვის სასურველ სრულფასოვნებამდე მიაღწიოს, ნელ-ნელა იღწვის ბედნიერებისკენ. მიხვდი ალბათ რაზეც ვსაუბრობ. ზოგჯერ ტანში ჟრუანტელი დაგივლის იმის გაფიქრებაზე, თუ რა იქნება მომავალში, როგორ გადააბიჯებ ყველა წინააღმდეგობას,რომელსაც საკუთარი თავი და შინაგანი სამყარო გიქმნიდა, როგორ ახვალ რამდენიმე საფეხურით მაღლა ვიდრე იყავი.

1521418_409684532494764_747027191_n

ჩვენ ხშირად განსაკუთრებით გავაღმერთებთ ხოლმე რომელიმე წინგს ან ფილმს. მეც მაქვს ჩემთვის გამორჩეული ფილმები და არა იმიტომ,რომ ისინი მსახიობებით ან შინაარსით გამოირჩევიან, უბრალოდ მათში აღწერილია ისეთი მოვლენები, რომლის ცხოვრებაში და ჩვენს რეალობაში გადმოტანას ვისურვებდით. ვისურვებდით და არ ხდება… ამიტომაც,ჩვენ გამუდმებით შეგვიძლია ვუყუროთ და წავიკითხოთ ფილმისა თუ წიგნის ერთი გამორჩეული მომენტი. ხშირად ამაზე ფიქრისას, მოულოდნელად სევდა შემომწოლია. საკუთარი თავი და ადამიანები შემეცოდებია, რომელთაც აქვთ ოცნებები და შეიძლება ყოველ ღამით ძილის წინ წარმოიდგენენ როგორ ანხორციელებენ მას. შემდეგ კი შეიძლება სულაც სხვა გზით წავიდნენ და ოცნებები პატარა ზარდახშაში მოათავსონ,საიდანაც ვეღარასოდეს გამოვა და მხოლოდ მაშინ გამოჩნდება,როცა ამ ზარდახშას თავს ახდიან. თუმცა ოცნებებს,კვლავ ოცნების სახე არ ექნება. ზარდახშაში გამომწყვდეული,უფრო სევდის სახეს მიიღებს,რომელიც გარკვეული დროის შემდეგ ადამიანს თავს ახსენებს და გულს წყვეტს.

ზოგჯერ იმასაც ვფიქრობ,რომ ჩვენი ბრალია,რაც არ ხდება და ჩვენ არ ვაძლევთ საკუთარ თავს ამის უფლებას. რაღაც მხრივ ეს მართლაც ასეა. უბრალოდ არის მომენტები,როცა არ უნდა იფიქრო და გადადგა რაიმე ნაბიჯი. ხანდახან ასეთი წინდაუხედაობაც საჭიროა. თუმცა ადამიანის უმრავლესობას და მათ შორის მეც, მეტ ფიქრს უთმობს დროს. ამ დროში კი შესაძლებლობა უკვე წასულია და ჩვენ მას ვეღარ ჩავეჭიდებით.
large (82)
Continue reading

მშვიდი სახლი

ის განწყობა,რაც ახლა მაქვს გუშინ ნანახმა ფილმა შემიქმნა,რომელსაც “სახლი ტბასთან” ჰქვია. ფილმი ძალიან კარგი და სასიამოვნო გამოდგა.. განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მაინც განმარტოებით,ლამაზ ბუნებაში მდგომმა სახლმა მიიქცია ყურადღება და მეც გადავვარდი ოცნებებში. როგორ მინდა მქონდეს სახლი,მართლაც ტბასთან და ეს სახლი იყოს ყველასგან და ყველაფრისგან შორს. სახლში  მე,წიგნები და მუსიკა ვიქნებოდით და მხოლოდ იგი გაამართლებდა სახელს “სახლი”,რადგან  იქ ვიგრძნობდი თავს მშვიდად,მხოლოდ იქ მომაკითხავდა ჩემი სიმშვიდე.

პატარა, თბილ ფერებში გაწყობილი, ბუხრით, წიგნის სუნით გაჟღენთილი და რათქმაუნდა სიმშვიდით სავსე. -აი როგორი იქნება ჩემი მომავალი სახლი. 

მწერალი დაწერდა,მხატვარი დახატავდა,კომპოზიტორი კი ლამაზ მუსიკას შექმნიდა,რომელიც ასე მოუხდებოდა ჩემს სახლს. სახლი ყველაზე ლამაზი მაინც შემოდგომას და ზამთარს იქნება. ზამთრის სიცივეში სითბოს,რომ გამოასხივებს,ხოლო შემოდგომას კი იდუმალებით მოცული გახდება. გააღებ კარს და რაც არ უნდა აღელვებული იყო უმალ დამშვიდდები,გათბები. სახლი,რომელიც შენი მეგობარი და მესაიდუმლე იქნება, დაგეხმარება გაგინელოს ტკივილი და იგრძნო,რომ მარტო არ ხარ (სულიერად).

მინდა იწვიმოს და გავიგო როგორ შხაპუნობს წვიმა, მინდა ითოვოს და ვხედავდე,როგორ ათეთრებს არემარეს, ვხედავდე ფოთოლცვენას.

და მხოლოდ ჩემი სახლის ფანჯრიდან დავინახავდი მთელ სამყაროს,უსასრულობას.

ჩემი მშვიდი სახლი!

ჩემი პატარა ბიბლიოთეკა..

წიგნებისა და მუსიკის ზეგავლენა

წიგნების და მუსიკას მართლაც დიდი ზეგავლენა აქვთ. ამ ბოლო დროს ჩავიფელი წიგნების კითხვასა და მუსიკის მოსმენაში. ვუსმენ მუსიკას და ვტკბები მისი სილამაზით. მუსიკა მამშვიდებს,წიგნები კი მათ სამყაროში მიტაცებს. თავისთან მეძახის..  რაღაც იდუმალი ძალა აქვს მუსიკას. მისი მოსმენისას ყველაფერი მავიწყდება და ვცდილობ ვიოცნებო რაც შეიძლება ბევრი.ამაში კი მუსიკა ჩემი პირველი დამხმარეა. მიყვარს ის მომენტი როცა წიგნისაკენ მივიწევ,ხელში ვიღებ და ვშლი. თითქოს უხილავი სხივები მანათებს და მთლიანად წიგნში მითრევს, როცა მთელი ემოციით კითხულობ წიგნს და იგივეს განიცდი რასაც წიგნის პერსონაჟები და როცა წიგნს ხურავ, მაშინვე მასზე ფიქრს იწყებ. ცდილობ ჩასწვდე მის აზრს და ყველაფერი კარგად წარმოიდგინო. წიგნს დიდი ძალა აქვს. იგი მართლაც თავის სამყაროში გაცხოვრებს, გაფიქრებს.. წიგნი შენს გულში ახალ გრძნობებს აღძრავს, ალბათ ისეთს,რომელიც ჯერ კიდევ არ განგიცდია.

მუსიკა და წიგნები ერთმანეთთანაა დაკავშირებული. წიგნიც ხომ მუსიკას ჰგავს,ლამაზ მუსიკას. ალბათ ერთი დღეც არ გავა,რომ მუსიკა არ მოვისმინო. როგორ შეუძლია მუსიკას ადამიანის ხასიათზე იმოქმედოს… მუსიკას ყველაფერი შეუძლია და ამაში დიდი ხანია დავრწმუნდი.

მინდა პატარა სახლი მქონდეს,რომელსაც “წიგნებისა და მუსიკის სახლს” დავარქმევდი. აქ კი თავს ისეთი ხალხი მოიყრიდა,რომლებსაც ეყვარებათ მუსიკა და წიგნები. მაშინ მთელი დღე შეგვეძლებოდა საუბარი, კითხვა,მუსიკის მომსმენა. ყველაფერი ეს ძალიან სასიამოვნო იქნებოდა.

მუსიკა და წიგნები, ეს ორი რამ საოცარ ზეგავლენას ახდენს ჩემზე.

“Music is moonlight in the gloomy night of life. “

 

 

ფიქრები და ოცნებები…

ბოლო დროს ძალიან ბევრს ვფიქრობ.. მინდა,რომ ყველაფერი სხვნაირად იყოს.დამღალა თბილისის საშინელმა ხმაურმა,დამღალა ზამთარმა და მინდა,რომ მალე მოვიდეს გაზაფხული.მალე აყვავდეს ხეები და ის განწყობა მქონდეს,რომელზეც უკვე დიდი ხანია ვოცნებობ. მინდა წავიდე ლამაზ და მყუდრო ადგილას სადაც მხოლოდ მე და წიგნები ვიქნებით. მთეელ დღეებს ფიქრში და წიგნების კითხვაში გავატარებდი.სასურველია ახლოს ზღვა იყოს,რომლის სილამაზეც დამატკბობს და სასიამოვნო განწყობაზე დამაყენებს. მომენატრა გაზაფხულის გრძელი და გადაუღებელი წვიმები..წვიმის ხმა მომენატრა,რომელიც ასე მატკბობდა ძილის წინ. გამუდბებით ვფიქრობ გაზაფხულის ლამაზ საღამოზე.. სულ სხვანაირ საღამოზე. 

მინდა ყველგან მუსიკა დამყვებოდეს და არასოდეს მშორდებოდეს. ახლა როცა ჩემი მობილური გაფუჭდა,რომელიც ასე მართობდა მიწევს ავტობუსის საშინელი ხმა მოვისმინო,მაშინ როდესაც  მუსიკას უნდა ვუსმენდე. უკვე ძნელია აიტანო ამდენი გაკვეთილი,გადავიღალე თითოეულის დამთავრების ლოდინში… აღარ მინდა მციოდეს, და სიცივისგან შუბლს ვჭმუხნიდე.

მომენატრა ჩემი საყვარელი ადგილი,რომელსაც ზაფხულში ხშირად ვსტუმრობდი.. სადაც არავინ შეგაწუხებს. ირგვლივ მხოლოდ სილამაზე გაკრავს.. შენ მხოლოდ იფიქრე და უცქირე ლამაზ ბუნებას.ხელს კი არავინ შეგიშლის. დაახლოებით ასეთია

ვეღარ ვხედავ ბედნიერ სახეებს. თითქოს ყველამ ერთად მოიწყინაო. ყველა მუქ ფერებშია ჩაცმული რაც განწყობას კიდევ უფრო მიმძიმებს. რა სჯობია ნათელ ფერებს.. რა სჯობია გაზაფხულს. 

ქუჩაში არავინაა.. ცივა და სიცივემ ყველას განწყობა მოუსპო. ყველა სახლებს მიაჯაჭვა. სიცივემ ხალისი დაუკარგა ყველაფერს. მხოლოდ ერთი მოხუცი კაცი მხვდება თითქმის ყოველდღე.. მარტო სეირნობს სევდიანი თვალებით. მე გავუღიმებ და ვეტყვი “გამარჯობა,” ის კი ნაღვლიანად გამიღიმებს და იგივეთი მიპასუხებს. რა დამაფიქრებელია მისი თვალები… როგორ მინდა გავიგო რა უდევს გულში.. ერთადერთი,რომელიც სიცივეს არ შეუშინდა. სეირნობს და ამით ბედნიერია.

მე კი გაზაფხულის მოლოდინში მცივა ზამთარში..

და გაზაფხულიც ნელა მოიწევს ამ გზაზე… 

იყო და არა იყო რა

ალბათ ყველა იფიქრებს რაიმე სერიოზულ წიგნზე დავწერ,მაგრამ არა..მე დავწერ წიგნზე,რომელმაც თავი მართლაც რომ დამამახსოვრა.ეს არის ზღაპრების წიგნი.წიგნის სახელი”იყო და არა იყო რა.” “იყო და არა იყო რა” უკვე ცოცხლობს 35 წელია.იგი დედაჩემის ბავშვობაში გამოიცა.წიგნში უამრავი ზღაპარი წერია..პატარაობაში წიგნი ძალიან მიყვარდა და ყოველთვის ვაკითხავდი დედას,სანამ კითხვა არ ვიცოდი,მაგრამ მოვიდა დრო როცა მეც ვისწავლე კითხვა და ამ წიგნს ხელიდან არ ვიცილებდი.ზღაპრები იმდენად საინტერესო იყო,რომ დღესაც მახსოვს როგორი ინტერესით ვკითხულობდი.განსაკუთრებით მიყვარდა ზღაპარი “ქალთამზე”,რომელიც ერთ ლამაზ გოგონაზე მოგვითხრობდა ამბავს.ალბათ ასჯერ მაინც მექნება გადაკითხული.

Continue reading