ბლაყჩობა!

არაფერია ერთდროულად სასიამოვნოც და მტანჯველიც,როგორც უყურებდე საკუთარი თავის გარდაქმნას. უყურებდე თუ როგორ ვითარდება, ცდილობს მისთვის სასურველ სრულფასოვნებამდე მიაღწიოს, ნელ-ნელა იღწვის ბედნიერებისკენ. მიხვდი ალბათ რაზეც ვსაუბრობ. ზოგჯერ ტანში ჟრუანტელი დაგივლის იმის გაფიქრებაზე, თუ რა იქნება მომავალში, როგორ გადააბიჯებ ყველა წინააღმდეგობას,რომელსაც საკუთარი თავი და შინაგანი სამყარო გიქმნიდა, როგორ ახვალ რამდენიმე საფეხურით მაღლა ვიდრე იყავი.

1521418_409684532494764_747027191_n

ჩვენ ხშირად განსაკუთრებით გავაღმერთებთ ხოლმე რომელიმე წინგს ან ფილმს. მეც მაქვს ჩემთვის გამორჩეული ფილმები და არა იმიტომ,რომ ისინი მსახიობებით ან შინაარსით გამოირჩევიან, უბრალოდ მათში აღწერილია ისეთი მოვლენები, რომლის ცხოვრებაში და ჩვენს რეალობაში გადმოტანას ვისურვებდით. ვისურვებდით და არ ხდება… ამიტომაც,ჩვენ გამუდმებით შეგვიძლია ვუყუროთ და წავიკითხოთ ფილმისა თუ წიგნის ერთი გამორჩეული მომენტი. ხშირად ამაზე ფიქრისას, მოულოდნელად სევდა შემომწოლია. საკუთარი თავი და ადამიანები შემეცოდებია, რომელთაც აქვთ ოცნებები და შეიძლება ყოველ ღამით ძილის წინ წარმოიდგენენ როგორ ანხორციელებენ მას. შემდეგ კი შეიძლება სულაც სხვა გზით წავიდნენ და ოცნებები პატარა ზარდახშაში მოათავსონ,საიდანაც ვეღარასოდეს გამოვა და მხოლოდ მაშინ გამოჩნდება,როცა ამ ზარდახშას თავს ახდიან. თუმცა ოცნებებს,კვლავ ოცნების სახე არ ექნება. ზარდახშაში გამომწყვდეული,უფრო სევდის სახეს მიიღებს,რომელიც გარკვეული დროის შემდეგ ადამიანს თავს ახსენებს და გულს წყვეტს.

ზოგჯერ იმასაც ვფიქრობ,რომ ჩვენი ბრალია,რაც არ ხდება და ჩვენ არ ვაძლევთ საკუთარ თავს ამის უფლებას. რაღაც მხრივ ეს მართლაც ასეა. უბრალოდ არის მომენტები,როცა არ უნდა იფიქრო და გადადგა რაიმე ნაბიჯი. ხანდახან ასეთი წინდაუხედაობაც საჭიროა. თუმცა ადამიანის უმრავლესობას და მათ შორის მეც, მეტ ფიქრს უთმობს დროს. ამ დროში კი შესაძლებლობა უკვე წასულია და ჩვენ მას ვეღარ ჩავეჭიდებით.
large (82)
Continue reading

ბლინის ხვრელიდან დანახული სამყარო.

-რა არის ეს ტკბილი არაა.

-რა არაა ტკბილი?

-რა და ბლინი.

-როგორ შაქარი გავუკეთე.ტკბილია!

-ოოო,არაა-მეთქი.

და იმის დასამტკიცებლად,რომ ბლინი ტკბილი იყო ავიღე და გავსინჯე… “მართლა არ ყოფილა ტკბილი, შეიძლება სულ ოდნავ.”-გავიფიქრე,მაგრამ არ ვაღიარე.

-რა გინდა, ტკბილია.

შევნიშნე ბლინს პატარა ხვრელები ჰქონდა, ჰოდა ერთ-ერთში ჩემი ყოვლისმხედველი თვალით გახედვა ვცადე.

Continue reading

Letters…

22 სექტემბერი ქარის მოტანილი წერილების დღეა.  დღე რომელსაც შეუძლია უამრავი სასიამოვნო ემოცია მოგგვაროს.  დიდი ხანია ვნატრობ ვინმესგან წერილი მივიღო, ისეთი სულის სიღრმეში არსებული დამშვიდებული ემოციათა ტალღა,რომ ააღელვოს და მუზებთა სამეფო,რომ გადარიოს, მიძინებულ მუზებს მაგრად დახუჭული თვალები აუხილოს. ვინ იცის, შესაძლოა სულაც ვერ ვიპოვო,მაგრამ ის მაინც მეცოდინება,რომ ჩემი წერილს ვიღაც წაიკითხავს და სახეზე ღიმილი მოეფინება.

 

 

რატომ?

რატომ?-ეს კითხავა უკვე დიდი ხანია მაწუხებს,უამრავი აზრი ტრიალებს თავში,ჯერ ერთი მოფრინდება თავის ამოუცნობ კითხვას დამისვამს,გულს შემოღონებს და მერე მთელი დღე მაფიქრებს. რატომ? რატომ არ შეიძლება ადამიანები ვიყოთ თავისუფლები? რატომ ვფიქრობთ ყოველთვის სხვაზე,სხივს აზრზე? რატომ ვართ შებოჭილები,საკუთარ თავში ჩაკეტილები? თანდათანობით უფრო მეტად ვაცნობიერებ,რომ ადამიანი თავისუფალი არასოდეს იქნება,ვერასოდეს შეძლებს იცხოვროს ისე,როგორც თვითონ სურს,ვერ გაიხარებს ბოლომდე. მხოლოდ მცირდედით უნდა დავკმაოფილდეთ.. რაც გვეძლევა. ჩვენ ყოველთვის რაღაც გვაბრკოლებს,ყოველთვის შედეგბზე ვფიქრობთ,მაგრამ ჰომ შეიძლება ერთი დღე მაინც გვქონდეს თავოსუფლებისთვის,ჩვენთვის განკუთვნილი? ვფიქრობ და ვხვდები,რომ არ შეიძლება.. სხვა,რომ ჩვენზე ისე არ იფიქროს როგორც საჭიროა? მე ჰომ სულაც არ ვარ მას,რომ ვგონივარ ისეთი? გვუსრს ყველას გავაგებინოთ ვინ ვართ,როგორები ვართ, დავაკარგვინოთ ის მცდარი წარმოდგენა,რომელიც ჩვენზე შეექმნა,მაგრამ გაინტერესებს კი ის “სხვა”? 

ხანხდახან ყველაფერი აზრს კარგავს და გიჩნდება კითხვა რისთვის ცხოვრობს ადამიანი? რა აზრი აქვს მის ცხოვრებას თუ კი ის ბოლოს საცოდავად მოკვდება? მოკვდება და უამრავი აუხდენელ ოცნებას წაიღებს თან. ადამიანი საწყალი არსებაა,რომელიც რაღაცისთვის იბრძვის,ზოგჯერ თვითონაც არ იცის რისთვის. ცხოვრების ბოლოს,სიბერეში გადავხედავთ ჩვენ ცხოვრებას და მივხვდებით,რომ არასოდეს არ ვიყავით თავისუფლები,ვერ ვიცხოვრეთ ისე,როგორც გვუსრდა. გული დაგვწყდება და ხელახლა დაბადების სურვილი გაგვიჩნდება,მაგრამ ადამიანი მხოლოდ ერთხელ მოდის ამ ცხოვრებაში.. მეორე შანსი კი არ არსებობს. 

ამ ცხოვრებისგან არაფერი რჩება თუ არა სასიამოვნო მოგონებები,ბოლოს მხოლოდ ისინი შეგვრჩებიან ხელთ. ჰო და რატომ არ ვცდილობთ გავაფერადოთ,უფრო მეტი აზრი შევძინოთ ჩვენს ცხოვრებას? თუმცა არა, ვცდილობთ,მაგრამ არ გამოვსდის. რას ვიზამთ ასეთია ცხოვრება-ერთდროულად მწარეც და ტკბილიც. დაე იყოს ასე.. მე არაფრის შეცვლა არ ძალმიძს. 

რატომ? ეს ის კითხვაა,რომელსაც ვერასოდეს გავცემ პასუხს და ასე შემაწუხებს ცხოვრების ბოლომდე.

თავისუფლება-რა სამუწხაროა,რომ ამ სიტყვის აზრს ბოლომდე ვერ ჩავსწვდებით,ვერ გამოვცდით… 

 

 

შორს..

გაზაფხული და ისევ გაზაფხული.. ყველაფერი სხვანაირი გახდა ჩემს ცხოვრებაში. ვუყურებ ცას და ბედნიერი ვარ,რომ ის ლურჯია და არა ნაცრისფერი. მზის სხივებს სახეს ვუშვერ და ვტკბები მისი სითბოთი…

დილით ჩიტების ჟღურტულმა გამაღვიძა. წამოვდექი და ფანჯარა გამოვაღე.. ირგვლივ  გაზაფხულის სურნელი ტრიალებდა, ლამაზი სიწყნარი იყო ისეთი მე,რომ მიყვარს. ვფიქრობდი რა კარგია ცხოვრება და როგორ მიხარია,რომ ამ ქვეყანაზე გავჩნდი, რომ შემიძლია შევიგრძნო ყვავილების,ხილის სურნელი, დავინახო ბუნების სილამაზე, მოვისმინო სასიამოვნო ხმები. ამის წარმოდგენაც კი კმარა,რომ ხასიათი გამომიკეთდეს და მივხვდე,რომ ბედნიერი ვარ.

თბილ და მზიან ამიდნებთან ერთად გამიჩნდა სურვილი სადმე ქალაქისგან შორს წავიდე და ვიყო იქ მანამ სანამ არ მომბეზრდება. მინდა ირგვლივ სიწყნარე,სიმშვიდე და ლამაზი ბუნება იყოს. დავტკბებოდი თითოეული წუთით. ვირბენდი.. ძალიან ბევრს ვირბენდი მწვანე მდელოზე. ბოლოს კი მიწაზე დავწვებოდი, ავხედავდი ცას.. ვიქნებოდი ასე, ასე უბრალოდ ბედნიერად. ადამიანს,ხომ წვრილმანებიც აბედნიერებს.

ადამიანს მხოლოდ წვრლმანები ამშვიდებს. წყალი,სუნთქვა,საღამოს წვიმა.ვინც მარტოა,მხოლოდ ის გაიგებს ამას. სხეული მადლიერია წყლისა.მუქ ძარღვებში მოჩუხჩუხე მსუბუქი სისხლი. დასვენება მდელოზე, არყის ხეები, ზაფხულის თეთრი ღრუბლები. _  რემარკი “ტრიუმფალური თაღი”

Continue reading

სამოსელი პირველი

პოსტის წერა არც კი ვიცი რითი დავიწყო. მე ხომ გურამ დოჩანაშვლის “სამოსელ პირველზე” უნდა დავწერო.

წიგნის კითხვა ზაფხულში დავიწყე. მაშინ როცა ვერცერთ წიგნს ვერ დავუდე გული. არა იმიტომ არა,რომ არ მომწონდა. ალბათ იმიტომ,რომ იმ პერიოდში არ მინდოდა წიგნის კითხვა. ხან რომელ წიგნს ვიღებდი ხან რომელს. ბოლოს ჩემი ცქერით დაღლილმა დედამ გურამ დოჩანაშვილის “სამოსელი პირველი” მირჩია. მეც დავუჯერე. ყოველთვის ვითვალისწინებ მის ნათქვამს ამა თუ იმ წიგნზე. უნდა ვაღიარო წიგნის კითხვას დიდი დრო მოვანდომე.. ნელა ვკითხულობდი,თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს.

კითხვის დროს მთლიანად წიგნის სამყაროში შევედი და ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს დავფრინავდი. “სამოსელი პირველი” გურამ დოჩანაშვილმა უამრავი ბრძნული ფრაზით დატვირთა. ამ წიგნს შეიძლება “ცხოვრების წიგნი” ვუწოდოთ. მასში უამრავი ცხოვრებისეული ისტორიაა გადმოცემული.

ავტორი გვაჩვენებს თუ როგორია ცხოვრება და როგორ შეუძლია მას ადამიანის შეცვლა. დოჩანაშვილმა ადამიანის ნამდვილი სახე დაგვანახა . ამასთან ერთად წიგნში დიდსულოვანი,კეთილი,განათლებული პერსონაჟები გვხვდება. მათი დიდსულოვნებით აღფრთოვანებული ვარ და გული მწყდება,რომ ასეთი ადამიანები იშვიათად თუ შეგვხვდება რეალურ ცხოვრებაში.

წიგნის მთავარი პერსონაჟი ახლაგაზრდა ყმაწვილი დომენიკოა,რომელიც გაოცებული რჩება ერთი ლტოლვილის მონათხრობი ამბებით. იგი გადაწყვეტს დატოვოს თავისი მშობლიური სოფელიი და სამოგზაუროდ წავიდეს.  დომენიკო ერთი ქალაქიდან მეორეში გადადის. ჯერ ლამაზი ქალაქი,მერე კამორა და კანუდოსი. მოგზაურობის მანძილზე იგი სხვადასხვა სახის ადამიანებს ხვდება. წიგნი დომენიკოს თვალით დანახულ ცხოვრებაზეა.

Continue reading

წიგნი რომელმაც…

ამბობენ წიგნი ადამიანის მეგობარიაო.სანამ პატარა ვიყავი ამ გამონათქვამის აზრი არ მესმოდა.ვფიქრობდი,როგორ შეიძლება წიგნი ადამიანის მეგობარი იყოს მეთქი,მაგრამ მოვიდა დრო როცა წიგნების კითხვა დავიწყე შემიყვარდა იგი.ახლა კი მესმის ამ ფრაზის აზრი,ვხვდები თითოეული მათგანი როგორ მეგობრობას გვიწევს,რამდენ დარიგებას გვაძლევს,როგორ ცდილობს გავარჩიოთ კარგი და ცუდი.

ახლა მინდა ვისაუბრო ჩემთვის საყვარელ წიგნზე,რომელმაც ძალიან დიდი შთაბეჭდილება დამიტოვა და დამაფიქრა.ეს წიგნი ჯეკ ლონდონის “მარტინ იდეია.” ერთ დღესაც დავიწყე მისი კითხვა.თანდათანობით უფრო ვიძირებოდი,შევდიოდი მის სიღრმეში და უკან გამოსვლა აღარ მსურდა.ვკითხულობდი და თან ვფიქრობდი რამხელა გრძნობებს იტევს ადამიანის გული,რამდენი ტკივილი და სიხარულია მასში.. მარტინ იდენი ამ სახელის წარმოთქმისას  კეთილი,დიდსულოვანი ადამიანი წარმომიდგება თვალწინ,რომელმაც ყველაფერი შეძლო სიყვარულის გამო,რომელიც ცხოვრების სიმწარეს არ დანებდა,ყური არ უგდო მას ვინც სიტყვას “შეუძლებელია” ეტყოდა.მას წერა სურდა,სურდა თავისი გრძნობები ფურცელზე გდმოეტანა,ყველასთვის გაეზიარებინა იგი.. წერდა,ძალიან ბევრს წერდა.რომ თავისი საწადელისთვის მიეღწია,აზროვნებითა და განათლებით თავისი საყვარელი ქალის რუთის შესაფერისი ყოფილიყო,სურდა გამხდარიყო ის ვინც მას მოხიბლავდა,ვინც მის სიყვარულს დაიმსახურებდა…

შეძლო? შეძლო აბა რა.. შეძლო და მერე როგორ.წარმატებისაკენ ისწრაფვოდა,სწავლობდა,კითხულობდა,წერდა,მიშაობდა იმისთვის,რომ რუთთან ბედნიერად ეცხოვრა, მისთვის და მისი საზოგადოებისთვის მისაღები ყოფილიყო. რამდენს ეცადა,ღამით არ ეძინა,კითხულობდა,მისი გონება მომავალზე ფიქრით იყო დაკავებული..

რამდენჯერ დაგწყდა გული მარტინ,როცა შენი ნაწარმოები რედაქტორებმა დაიწუნეს. ვინ იცის რამდენჯერ…

ამასობაში რუთმა მიატოვა,მისგან წავიდა..მარტინის ოცნება გამხდარიყო მწერალი, მხოლოდ ილუზიად ჩათვალა.არავის სჯეროდა მისი,მის წინააღმდეგ დადგნენ,მასზე მაღლა მდგომად თვლიდნენ თავს.

Continue reading

ბედნერება იმდენია რამდენის დანახვაც შეგიძლია

ადამიანი ყოველთვის ფიქრობს არის თუ არა ბედნიერი.ზოგჯერ კი მეც ვფიქრობ  ამაზე.. ყოველთვის,როცა ამ თემაზე საუბარი ჩამოვარდებოდა,სულ იმას ვამბობდი,რომ ბედნიერი ვარ.მართლაც ასეა.შეიძლება ცხორებაში ბევრი ისეთი რამ მოხდეს,რაც არ გესიამოვნება,რაც გულს გატკენს..ეს ყველასთან ხდება.ყველას აქვს გული და ყველას გრძნობს მასში სიხარულსაც და ტკივილსაც.არასოდეს არ თქვათ,რომ უბედური ადამიანი ხართ,რადგან ბედნიერება სწორედ იმდენია რამდენის დანახვაც ადამიანს შეუძლია.ხშირად კი ადამიანი ბედნიერებას ვერ ამჩნევს.

ბედნიერება პატარა წვრილმანშიც კი იმალება.. ბედნიერებაა როცა ხედავ,გესმის და გრძნობ.ბედნიერებაა როცა უყვარხარ და გიყვარს. ბედნიერება შეიძლება სულ უმნიშვნელო რაიმეც კი იყოს.როცა გყავს დედა,მამა,როცა შეგიძლია შენს მეგობრები და ნათესავები ერთად დასხდეთ ისაუბროთ უამრავ თემაზე..ყველაზე კარგი კი იმის ცოდნაა,რომ შენ მათთვის არასოდეს გამოგელევა სათქმელი,არასოდეს მოგბეზრდება ისინი…შენ გიყვარს,შენ მოგწონს,შენ შეგიძლია გაიღიმო,ჩაეხუტო,აკოცო,გაიხარო.სწორედ ეს არის ბედნიერება.

Continue reading