Mind

ვინანე,როცა წერა შევწყვიტე. ვინანე,როცა ზაფხულის უდარდელ და თავქარიან დღეებს ავყევი და ფიქრს ნაკლები დრო დავუთმე. ვინანე,როცა აღმოვაჩინე თურმე რა დამიკარგავს. ვნანობ იმას,რომ ჩემ შეხედულებებს ხაზი გადავუსვი და ძველის დამარხვა ვცადე.

ვამბობდი როცა ადამიანი საკუთარ თავს იპოვის, მაშინ დალაგდება მისი ცხოვრება-მეთქი. ნაწილობრივ მართალია.. მე ჩემი თავი წერაში ვიპოვე როგორც არ უნდა ვწერდე. მიტოვებულ საქმეს დიდი ხნის შემდეგ რომ დავუბრუნდი, ხელახლა დაბადების შეგრძნება მქონდა. თითქოს ჩემში ახალმა, ან ძველმა,მაგრამ უფრო ახლმა გაიღვიძა და გარშემოც ყველაფერი შეიცვალა, მიუხედავად იმისა,რომ ამას სხვა ვერ ამჩნევს. მივხვდი,რომ არ უნდა წამერთვა ჩემი თავისთვის ის,რაც ასე ძალიან მომწონდა. მე კი მის ჩამარხვას და თავის გამართლებას ვცდილობდი.

საშინელებაა საინტერესო ფიქრების გარეშე გატარებული დღე. საშინელებაა და მე ეს საშინელება გამოცდილი მაქვს. საშინელებაა თავქარიანი,უდარდელი,გაუაზრებელი ცხოვრება და მე ესეც გამოცდილი მაქვს. მივხვდი, მირჩევნია მთელი დღე ფიქრში,წარმოსახვაში, მუსიკაში გავაატარო, ვიდრე უაზრო,არაფრის მომცემ ლაყბობაში. (თუმცა ზოგჯერ ესეც საჭიროა)

მოწყენლიობაც იქიდან მოდის,როცა შენ თავთან არაფერი გაქვს საერთო.. შენ და შენი უამრავ “მე” ერთმანეთს ვერ ეგუებიან. საკუთარი თავი გაგაოცებს და გაიგებ იმას,რაც გონებაში გქონდა,მაგრამ ყურადღება არასოდეს მიგიქცევია.

 

ფიქრები და ოცნებები…

ბოლო დროს ძალიან ბევრს ვფიქრობ.. მინდა,რომ ყველაფერი სხვნაირად იყოს.დამღალა თბილისის საშინელმა ხმაურმა,დამღალა ზამთარმა და მინდა,რომ მალე მოვიდეს გაზაფხული.მალე აყვავდეს ხეები და ის განწყობა მქონდეს,რომელზეც უკვე დიდი ხანია ვოცნებობ. მინდა წავიდე ლამაზ და მყუდრო ადგილას სადაც მხოლოდ მე და წიგნები ვიქნებით. მთეელ დღეებს ფიქრში და წიგნების კითხვაში გავატარებდი.სასურველია ახლოს ზღვა იყოს,რომლის სილამაზეც დამატკბობს და სასიამოვნო განწყობაზე დამაყენებს. მომენატრა გაზაფხულის გრძელი და გადაუღებელი წვიმები..წვიმის ხმა მომენატრა,რომელიც ასე მატკბობდა ძილის წინ. გამუდბებით ვფიქრობ გაზაფხულის ლამაზ საღამოზე.. სულ სხვანაირ საღამოზე. 

მინდა ყველგან მუსიკა დამყვებოდეს და არასოდეს მშორდებოდეს. ახლა როცა ჩემი მობილური გაფუჭდა,რომელიც ასე მართობდა მიწევს ავტობუსის საშინელი ხმა მოვისმინო,მაშინ როდესაც  მუსიკას უნდა ვუსმენდე. უკვე ძნელია აიტანო ამდენი გაკვეთილი,გადავიღალე თითოეულის დამთავრების ლოდინში… აღარ მინდა მციოდეს, და სიცივისგან შუბლს ვჭმუხნიდე.

მომენატრა ჩემი საყვარელი ადგილი,რომელსაც ზაფხულში ხშირად ვსტუმრობდი.. სადაც არავინ შეგაწუხებს. ირგვლივ მხოლოდ სილამაზე გაკრავს.. შენ მხოლოდ იფიქრე და უცქირე ლამაზ ბუნებას.ხელს კი არავინ შეგიშლის. დაახლოებით ასეთია

ვეღარ ვხედავ ბედნიერ სახეებს. თითქოს ყველამ ერთად მოიწყინაო. ყველა მუქ ფერებშია ჩაცმული რაც განწყობას კიდევ უფრო მიმძიმებს. რა სჯობია ნათელ ფერებს.. რა სჯობია გაზაფხულს. 

ქუჩაში არავინაა.. ცივა და სიცივემ ყველას განწყობა მოუსპო. ყველა სახლებს მიაჯაჭვა. სიცივემ ხალისი დაუკარგა ყველაფერს. მხოლოდ ერთი მოხუცი კაცი მხვდება თითქმის ყოველდღე.. მარტო სეირნობს სევდიანი თვალებით. მე გავუღიმებ და ვეტყვი “გამარჯობა,” ის კი ნაღვლიანად გამიღიმებს და იგივეთი მიპასუხებს. რა დამაფიქრებელია მისი თვალები… როგორ მინდა გავიგო რა უდევს გულში.. ერთადერთი,რომელიც სიცივეს არ შეუშინდა. სეირნობს და ამით ბედნიერია.

მე კი გაზაფხულის მოლოდინში მცივა ზამთარში..

და გაზაფხულიც ნელა მოიწევს ამ გზაზე…