Train

მატარებლით მგზავრობა ყოველთვის მიყვარდა. ბავშვობამ სასიამოვნო მოგონებები დამიტოვა და მეც დიდი სიხარულით ველოდებოდი როდის გავემგზავრებოდი. ვემზადები,ჩანთას ვალაგებ, მივდივარ წიგნების თაროსთან და ვცდილობ რაიმე სასიამოვნო წიგნი ავარჩიო,გულს,რომ თბილი რძესავით მოეფინება. დილით ვიღვიძებ და მივდივარ. მივდივარ და ვტოვებ ძველს ახალთან შესაგებებლად. ვუყურებ დედას, რომელიც სევდანარევი ღიმილით შემომცქერის. ალბათ იმიტომ,რომ ჩემი გაშვება ეძნელება. თუმცა არ წავიდოდი დაბრუნების იმედი რომ არ მქონოდა.

აი მატარებელიც და ჩემი მოუთმენელი ცქმუტვა, ისეთი ბავშვობაში რომ ვიცოდი. დაიძრა,დაიძრა და მე თითქოს რაღაც მეწყინა.. ერთდროულად სევდიანი და სასიამოვნო გრძნობაა. მთელი გზა გავცქერი ბუნებას,ვაკვირდები ყველაფერს და ვცდილობ არაფერი გამოვტოვო. იმის აღნიშვნა ალბათ საჭიროც არ არის,რომ მუსიკა სულ გვერდით მყავს. თვალსაც არ ვხუჭავ,ეს დანაშაულად მეჩვენება. ბოლოს ვიღებ წიგნს და კითხვას ვიწყებ. მიხარია,რადგან სწორად შემირჩევია წიგნი,რომელიც მჭირდებოდა. ეს ჯეკ ლონდონის “დიდი სახლის პატარა დიასახლისია.” როგორ სასიამოვნოდაც დაიწყო,ისე გრძელდება და თვალს არ ვწყვეტ. თუ განწყობის შესახებ მკითხავ, მეტად სენტიმენტალური და სევდიანი შეიძლება ითქვას. მჩვევია ასეთ მომენტში უეცარი სევდის მოგვრა,მაგრამ ამას სასიამოვნო სევდას დავარქმევდი. მატარებელი მიდის,ხმაურობს,მაგრამ მე ეს ხმაურიც მომნატრებია. ემოციებით სავსე მივდივარ,მაგრამ ვიცი რომ დავრუნდბი,რადგან დაბრუნებას არაფერი ჯობია.  მატარებელი გაჩერდა და ჩემი ჩასვლის დროც მოვიდა. არ ვიცი რას ვგრძნობ მიხარია თუ მიმძიმს სახლთან განშორება. დიდი ხანია ასე შორს მისგან არ წამოვსულვარ.

აქ ყველაფერი სხვანაირია და ვეღარ ვხედავ ნაცნობ “სურათებს.” ხალხი მაოცებს.. თურმე რა დიდი გულის პატრონი შეიძლება იყოს სიღარიბეში, შრომაში გაზრდილი ადამიანი.  ბუნება? საოცარი..  მწვანე,გაშლილი მდელო და ცა,რომელიც აქედან ძალიან კარგად ჩანს.

ღამე.. მონატრება ძველისადმი. არ ვიცოდი თუ ასე მალე მომენატრებოდა.  სახლი- ამ სიტყვის გაგონებაზე გული გამალებით მიცემს. სიყვარულით ვიხსენებ ყველაფერს..  აქ თითქოს მომწონს.  მომწონს მდინარე და მისი საამო ხმა, კოცონი და მის გარშემო შემომსხდარი ჩვენ,მაგრამ ისევ მონატრება იჩენს საიდანღაც თავს.. უცნაურია, ნეტავ ჩემსავით სხვასაც თუ უგრძვნია თავი.

აქ ბევრ ახალსაც ვგებულობ. ვგებულობ იმას,რომ შენი შრომით მოპოვებულს არაფერი ჯობია. აქ უნდა იბრძოლო გაჭირვებას,რომ გადაურჩე. აქ ყველაფერი სხვანაირია…  აქ ვრწმუნდები,რომ შრომა აკეთილშობილებს ადამიანს.

თითოეულ დღეს წერას, კითხვას, მუსიკას ვუთმობ.  ვწერ გაუჩერებლად ,რადგან ძველს მაახლოვებს.  მუსიკა კი წამოშლის იმ დამარხულ ემოციებს,შეგრძნებებს,რომელსაც მხოლოდ ასე თუ გავიხსენებდი.

მერე კი ისევ მატარებელი..

და დაბრუნება…

სახლი..

 

Letters…

22 სექტემბერი ქარის მოტანილი წერილების დღეა.  დღე რომელსაც შეუძლია უამრავი სასიამოვნო ემოცია მოგგვაროს.  დიდი ხანია ვნატრობ ვინმესგან წერილი მივიღო, ისეთი სულის სიღრმეში არსებული დამშვიდებული ემოციათა ტალღა,რომ ააღელვოს და მუზებთა სამეფო,რომ გადარიოს, მიძინებულ მუზებს მაგრად დახუჭული თვალები აუხილოს. ვინ იცის, შესაძლოა სულაც ვერ ვიპოვო,მაგრამ ის მაინც მეცოდინება,რომ ჩემი წერილს ვიღაც წაიკითხავს და სახეზე ღიმილი მოეფინება.

 

 

Come away with me…

წამოდი შორს ჩემთან ერთად, წამოდი და დაგიწერ ლამაზ სიმღერას. წავიდეთ იქ,სადაც  ვერავინ გვაცდუნებს ტყუილით.. მინდა წვიმაში ვისეირნო შენთან ერთად,მონდორში,სადაც ბალახი ჩვენს კოჭებს სწვდება. იქნებ სცადო და წამოხვიდე.

წავიდეთ და გაკოცებ მთის წვერზე,წამოდი და მუდამ მეყვარები. მინდა გავიღვიძო და გავიგო,როგორ შხაპუნობს წვიმა სახურავზე,სანამ  შენ გეხუტები..

ამიტომ გთხოვ წავიდეთ,გავექცეთ რეალობას,დავტკბეთ ბუნების სილამაზით,გავხედოთ ჰორიზონტს,დაგამშვიდებ და გეტყვი,რომ იქ სადღაც შორს ყველაფერი განსხვავებულია.. ჰო,ზუსტად ისეთი,როგორზეც ვოცნებობდით. წავიდეთ,გავფრინდეთ,ვეძებოთ ბედნიერება,ვეძებოთ ის,რაც ჩვენთვის ასე ძვირფასია.

პ.ს მადლობა ნორა ჯონსს! ბოლოს ჩემი სიტყვებიც მივამატე 🙂 

შორს..

გაზაფხული და ისევ გაზაფხული.. ყველაფერი სხვანაირი გახდა ჩემს ცხოვრებაში. ვუყურებ ცას და ბედნიერი ვარ,რომ ის ლურჯია და არა ნაცრისფერი. მზის სხივებს სახეს ვუშვერ და ვტკბები მისი სითბოთი…

დილით ჩიტების ჟღურტულმა გამაღვიძა. წამოვდექი და ფანჯარა გამოვაღე.. ირგვლივ  გაზაფხულის სურნელი ტრიალებდა, ლამაზი სიწყნარი იყო ისეთი მე,რომ მიყვარს. ვფიქრობდი რა კარგია ცხოვრება და როგორ მიხარია,რომ ამ ქვეყანაზე გავჩნდი, რომ შემიძლია შევიგრძნო ყვავილების,ხილის სურნელი, დავინახო ბუნების სილამაზე, მოვისმინო სასიამოვნო ხმები. ამის წარმოდგენაც კი კმარა,რომ ხასიათი გამომიკეთდეს და მივხვდე,რომ ბედნიერი ვარ.

თბილ და მზიან ამიდნებთან ერთად გამიჩნდა სურვილი სადმე ქალაქისგან შორს წავიდე და ვიყო იქ მანამ სანამ არ მომბეზრდება. მინდა ირგვლივ სიწყნარე,სიმშვიდე და ლამაზი ბუნება იყოს. დავტკბებოდი თითოეული წუთით. ვირბენდი.. ძალიან ბევრს ვირბენდი მწვანე მდელოზე. ბოლოს კი მიწაზე დავწვებოდი, ავხედავდი ცას.. ვიქნებოდი ასე, ასე უბრალოდ ბედნიერად. ადამიანს,ხომ წვრილმანებიც აბედნიერებს.

ადამიანს მხოლოდ წვრლმანები ამშვიდებს. წყალი,სუნთქვა,საღამოს წვიმა.ვინც მარტოა,მხოლოდ ის გაიგებს ამას. სხეული მადლიერია წყლისა.მუქ ძარღვებში მოჩუხჩუხე მსუბუქი სისხლი. დასვენება მდელოზე, არყის ხეები, ზაფხულის თეთრი ღრუბლები. _  რემარკი “ტრიუმფალური თაღი”

Continue reading