ბლაყჩობა!

არაფერია ერთდროულად სასიამოვნოც და მტანჯველიც,როგორც უყურებდე საკუთარი თავის გარდაქმნას. უყურებდე თუ როგორ ვითარდება, ცდილობს მისთვის სასურველ სრულფასოვნებამდე მიაღწიოს, ნელ-ნელა იღწვის ბედნიერებისკენ. მიხვდი ალბათ რაზეც ვსაუბრობ. ზოგჯერ ტანში ჟრუანტელი დაგივლის იმის გაფიქრებაზე, თუ რა იქნება მომავალში, როგორ გადააბიჯებ ყველა წინააღმდეგობას,რომელსაც საკუთარი თავი და შინაგანი სამყარო გიქმნიდა, როგორ ახვალ რამდენიმე საფეხურით მაღლა ვიდრე იყავი.

1521418_409684532494764_747027191_n

ჩვენ ხშირად განსაკუთრებით გავაღმერთებთ ხოლმე რომელიმე წინგს ან ფილმს. მეც მაქვს ჩემთვის გამორჩეული ფილმები და არა იმიტომ,რომ ისინი მსახიობებით ან შინაარსით გამოირჩევიან, უბრალოდ მათში აღწერილია ისეთი მოვლენები, რომლის ცხოვრებაში და ჩვენს რეალობაში გადმოტანას ვისურვებდით. ვისურვებდით და არ ხდება… ამიტომაც,ჩვენ გამუდმებით შეგვიძლია ვუყუროთ და წავიკითხოთ ფილმისა თუ წიგნის ერთი გამორჩეული მომენტი. ხშირად ამაზე ფიქრისას, მოულოდნელად სევდა შემომწოლია. საკუთარი თავი და ადამიანები შემეცოდებია, რომელთაც აქვთ ოცნებები და შეიძლება ყოველ ღამით ძილის წინ წარმოიდგენენ როგორ ანხორციელებენ მას. შემდეგ კი შეიძლება სულაც სხვა გზით წავიდნენ და ოცნებები პატარა ზარდახშაში მოათავსონ,საიდანაც ვეღარასოდეს გამოვა და მხოლოდ მაშინ გამოჩნდება,როცა ამ ზარდახშას თავს ახდიან. თუმცა ოცნებებს,კვლავ ოცნების სახე არ ექნება. ზარდახშაში გამომწყვდეული,უფრო სევდის სახეს მიიღებს,რომელიც გარკვეული დროის შემდეგ ადამიანს თავს ახსენებს და გულს წყვეტს.

ზოგჯერ იმასაც ვფიქრობ,რომ ჩვენი ბრალია,რაც არ ხდება და ჩვენ არ ვაძლევთ საკუთარ თავს ამის უფლებას. რაღაც მხრივ ეს მართლაც ასეა. უბრალოდ არის მომენტები,როცა არ უნდა იფიქრო და გადადგა რაიმე ნაბიჯი. ხანდახან ასეთი წინდაუხედაობაც საჭიროა. თუმცა ადამიანის უმრავლესობას და მათ შორის მეც, მეტ ფიქრს უთმობს დროს. ამ დროში კი შესაძლებლობა უკვე წასულია და ჩვენ მას ვეღარ ჩავეჭიდებით.
large (82)
Continue reading

სიბერე

რამდენიმე წუთი და შენ დაბერდი.. რამდენიმე წუთმა შეგცვალა, შეცვალა,დაანგრია შენი სათუთად ნაშენები სამყარო,ასე რომ უფრთხილდებოდი. ყველაფერი შეიცვალა და ამას მხოლოდ შენ ამჩნევ,შენ დაბერდი და გრძნობ როგორია სიბერე.. ახლა თითქოს არც იცი რას ელოდო და საით წახვიდე. შენ დაბერდი და სწორედ ესაა სიბერე,ისეთია, როგორიც წარმოგედგინა.

მიუყვები გზას.. არაფერი შემორჩა შენი მოგონებებიდან. ცდილობ თვალები მაგრად დახუჭო,რომ ხილულმა არ წაშალოს ძველი. ისევ შენ და უამრავი ძველი.. ახალს კი ხელს ჰკარი და გაექეცი. ცვლილება,რომლისთვისაც მზად არ იყავი. ცვლილება,რომელმაც დაგაბერა. ისმის აღიარება, აღიარება შენი სულის წიაღიდან.. გკლავს,განადგურებს, ებრძვი, თუმცა უკვე გვიანია.. ეს ყველამ მოისმინა და კედლებიც ამ აღიარებით გაიჟღინთა. შენ ისევ ის ხარ,თუმცა უფსკრულისკენ გიხმობენ ისინი, შენ,რომ ასე კარგად იცნობ. შენ დაბერდი,დაბერდი..

-მიდიხარ?

-მივდივარ.
-რატომ?

-მივდივარ იმისთვის,რომ დავბრუნდე.

ჯანდაბა

-შეიცვალა!
-რა?
-აი,სამყარო შეიცვალა.
-ჰმ,ნუთუ?
-ჰო,ჰო.. თურმე შესაძლებელი ყოფილა.
-ცვლილებას რომ ვერსად ვხედავ?
-ვერც დაინახავ.. ჩემში მოხდა.
-საინტერესოა..
-როგორც კი შეცვლი,ოდნავ მაინც ჩასწვდები შენი შინაგანი მეს მოთხოვნებს,მაშინ შეიცვლება,იგრძნობ და საოცარი სურვილი მოგაწვება ეს მომენტი სამუდამოდ შეაჩერო. მე ჭეშმარიტებას ცალი თვალით შევხედე!
-რა?

———

-ახედე?
-ავხედე..
-მერე?
-გულამდე არ აღწევს.
-ჰა?
-რატომ მოგწონს მათი ყურება?
-ლამაზი და იდუმალია.. შენი სახელიც დავარქვი.
-მე უფრო მეტი მინდა ვიყო.
-ჰო,ეგ ერთხელაც გაქრება,აღარავის ემახსოვრება,საერთოდ არავის..
-გმადლობ!
-გმადლობ?
-ჰო, გმადლობ,რომ მიხვდი.

Continue reading

მშვიდი სახლი

ის განწყობა,რაც ახლა მაქვს გუშინ ნანახმა ფილმა შემიქმნა,რომელსაც “სახლი ტბასთან” ჰქვია. ფილმი ძალიან კარგი და სასიამოვნო გამოდგა.. განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მაინც განმარტოებით,ლამაზ ბუნებაში მდგომმა სახლმა მიიქცია ყურადღება და მეც გადავვარდი ოცნებებში. როგორ მინდა მქონდეს სახლი,მართლაც ტბასთან და ეს სახლი იყოს ყველასგან და ყველაფრისგან შორს. სახლში  მე,წიგნები და მუსიკა ვიქნებოდით და მხოლოდ იგი გაამართლებდა სახელს “სახლი”,რადგან  იქ ვიგრძნობდი თავს მშვიდად,მხოლოდ იქ მომაკითხავდა ჩემი სიმშვიდე.

პატარა, თბილ ფერებში გაწყობილი, ბუხრით, წიგნის სუნით გაჟღენთილი და რათქმაუნდა სიმშვიდით სავსე. -აი როგორი იქნება ჩემი მომავალი სახლი. 

მწერალი დაწერდა,მხატვარი დახატავდა,კომპოზიტორი კი ლამაზ მუსიკას შექმნიდა,რომელიც ასე მოუხდებოდა ჩემს სახლს. სახლი ყველაზე ლამაზი მაინც შემოდგომას და ზამთარს იქნება. ზამთრის სიცივეში სითბოს,რომ გამოასხივებს,ხოლო შემოდგომას კი იდუმალებით მოცული გახდება. გააღებ კარს და რაც არ უნდა აღელვებული იყო უმალ დამშვიდდები,გათბები. სახლი,რომელიც შენი მეგობარი და მესაიდუმლე იქნება, დაგეხმარება გაგინელოს ტკივილი და იგრძნო,რომ მარტო არ ხარ (სულიერად).

მინდა იწვიმოს და გავიგო როგორ შხაპუნობს წვიმა, მინდა ითოვოს და ვხედავდე,როგორ ათეთრებს არემარეს, ვხედავდე ფოთოლცვენას.

და მხოლოდ ჩემი სახლის ფანჯრიდან დავინახავდი მთელ სამყაროს,უსასრულობას.

ჩემი მშვიდი სახლი!

ჩემი პატარა ბიბლიოთეკა..

მოდის..

მოდიოდა,მოდიოდა თავისი მშვიდ სამყაროსთან ერთად. მოჰქონდა უამრავი ფიქრი და ოცნება.. მოდიოდა,მაგრამ არა არ მოდიოდა.. ეს გარეგნულად ჩანდა. უფრო მოფრინავდა,მონარნარებდა. უცბად შედგა და გაჩერდა,არემარე მოათვალიერა,სახე გაუბრწყინდა, თანაც დაეძაბა. თითქოს რაღაცის დაჭერას ცდილობს გონებაში.ეშინია არ გაუფრინდეს. მოდის გაბრწყინებული თანაც დაძაბული.
ვინ არის იგი ახლა? არ იცის.. თუმცა არა, იცის,მაგრამ ვერ აუხსნია. ეძებს და მუდმივ ძებნაშია,მაგრამ დამშვიდდა და ეს სიმშვიდეც სახეზე შეეტყო. თითქოს გარშემო ყველაფერი მას დაემსგავსა. რაღაც შეიცვალა,მაგრამ რა? ვერ ჩასწვდა და გააგრძელა სიარული. ერთი გრძნობა მეორეს ცვლიდა.. ეცინება,საკუთარ თავს დასცინის. რამ გააცინა ახლა.. გაბრაზდა,სიწითლემ გადაურბინა. აი, ხედავს,ხედავს ის მოვიდა,უშველის,გადაარჩენს,ამოყვანს ამ ჯურღმულიდან.. სიმშვიდე მოდის. არა,არ მოდის,მაგრამ ჰომ უახლოვდება.. ვერ იპოვა შესაფერისი სიტყვა. საბოლოოდ მოვიდა,მოვიდა სიმშივდე,გაქცეული სადღაც კუთხეში მიმწყვდეული სიმშვიდე მოვიდა.. ისევ გალამაზდა მისი სამყარო, ისევ დამშვიდდა და მშვიდი ნაბიჯით გააგრძელა სიარული.
უკვე აღარ ეშინია,აღარც ფორიაქობს. ჰომ თქვა,რომ გადაარჩენდა,თქვა და გადაარჩინა კიდეც. მოდის ის და მისი სიმშვიდე. ასე,რომ ალამაზებს,ასე,რომ უხდება. ეუბნებოდნენ როგორ დამშვენდიო.. მას კი ეცინება. ის,ის ეხმარება. “ვერ გაიგებენ”-გაიფიქრა.
სხივები,ლამაზი სხივები.. სადიან მოდის? ააჰ,როგორ დამავიწყდა.. მისგან,რა თქმა უნდა, ის და მისი სიმშვიდე ასხივებენ.
ის კარგად არის და იქ,შიგნითაც აღარ ეწინააღმდეგებიან. მოდიოდა,მოდის,მოვააააა….