Train

მატარებლით მგზავრობა ყოველთვის მიყვარდა. ბავშვობამ სასიამოვნო მოგონებები დამიტოვა და მეც დიდი სიხარულით ველოდებოდი როდის გავემგზავრებოდი. ვემზადები,ჩანთას ვალაგებ, მივდივარ წიგნების თაროსთან და ვცდილობ რაიმე სასიამოვნო წიგნი ავარჩიო,გულს,რომ თბილი რძესავით მოეფინება. დილით ვიღვიძებ და მივდივარ. მივდივარ და ვტოვებ ძველს ახალთან შესაგებებლად. ვუყურებ დედას, რომელიც სევდანარევი ღიმილით შემომცქერის. ალბათ იმიტომ,რომ ჩემი გაშვება ეძნელება. თუმცა არ წავიდოდი დაბრუნების იმედი რომ არ მქონოდა.

აი მატარებელიც და ჩემი მოუთმენელი ცქმუტვა, ისეთი ბავშვობაში რომ ვიცოდი. დაიძრა,დაიძრა და მე თითქოს რაღაც მეწყინა.. ერთდროულად სევდიანი და სასიამოვნო გრძნობაა. მთელი გზა გავცქერი ბუნებას,ვაკვირდები ყველაფერს და ვცდილობ არაფერი გამოვტოვო. იმის აღნიშვნა ალბათ საჭიროც არ არის,რომ მუსიკა სულ გვერდით მყავს. თვალსაც არ ვხუჭავ,ეს დანაშაულად მეჩვენება. ბოლოს ვიღებ წიგნს და კითხვას ვიწყებ. მიხარია,რადგან სწორად შემირჩევია წიგნი,რომელიც მჭირდებოდა. ეს ჯეკ ლონდონის “დიდი სახლის პატარა დიასახლისია.” როგორ სასიამოვნოდაც დაიწყო,ისე გრძელდება და თვალს არ ვწყვეტ. თუ განწყობის შესახებ მკითხავ, მეტად სენტიმენტალური და სევდიანი შეიძლება ითქვას. მჩვევია ასეთ მომენტში უეცარი სევდის მოგვრა,მაგრამ ამას სასიამოვნო სევდას დავარქმევდი. მატარებელი მიდის,ხმაურობს,მაგრამ მე ეს ხმაურიც მომნატრებია. ემოციებით სავსე მივდივარ,მაგრამ ვიცი რომ დავრუნდბი,რადგან დაბრუნებას არაფერი ჯობია.  მატარებელი გაჩერდა და ჩემი ჩასვლის დროც მოვიდა. არ ვიცი რას ვგრძნობ მიხარია თუ მიმძიმს სახლთან განშორება. დიდი ხანია ასე შორს მისგან არ წამოვსულვარ.

აქ ყველაფერი სხვანაირია და ვეღარ ვხედავ ნაცნობ “სურათებს.” ხალხი მაოცებს.. თურმე რა დიდი გულის პატრონი შეიძლება იყოს სიღარიბეში, შრომაში გაზრდილი ადამიანი.  ბუნება? საოცარი..  მწვანე,გაშლილი მდელო და ცა,რომელიც აქედან ძალიან კარგად ჩანს.

ღამე.. მონატრება ძველისადმი. არ ვიცოდი თუ ასე მალე მომენატრებოდა.  სახლი- ამ სიტყვის გაგონებაზე გული გამალებით მიცემს. სიყვარულით ვიხსენებ ყველაფერს..  აქ თითქოს მომწონს.  მომწონს მდინარე და მისი საამო ხმა, კოცონი და მის გარშემო შემომსხდარი ჩვენ,მაგრამ ისევ მონატრება იჩენს საიდანღაც თავს.. უცნაურია, ნეტავ ჩემსავით სხვასაც თუ უგრძვნია თავი.

აქ ბევრ ახალსაც ვგებულობ. ვგებულობ იმას,რომ შენი შრომით მოპოვებულს არაფერი ჯობია. აქ უნდა იბრძოლო გაჭირვებას,რომ გადაურჩე. აქ ყველაფერი სხვანაირია…  აქ ვრწმუნდები,რომ შრომა აკეთილშობილებს ადამიანს.

თითოეულ დღეს წერას, კითხვას, მუსიკას ვუთმობ.  ვწერ გაუჩერებლად ,რადგან ძველს მაახლოვებს.  მუსიკა კი წამოშლის იმ დამარხულ ემოციებს,შეგრძნებებს,რომელსაც მხოლოდ ასე თუ გავიხსენებდი.

მერე კი ისევ მატარებელი..

და დაბრუნება…

სახლი..

 

მშვიდი სახლი

ის განწყობა,რაც ახლა მაქვს გუშინ ნანახმა ფილმა შემიქმნა,რომელსაც “სახლი ტბასთან” ჰქვია. ფილმი ძალიან კარგი და სასიამოვნო გამოდგა.. განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მაინც განმარტოებით,ლამაზ ბუნებაში მდგომმა სახლმა მიიქცია ყურადღება და მეც გადავვარდი ოცნებებში. როგორ მინდა მქონდეს სახლი,მართლაც ტბასთან და ეს სახლი იყოს ყველასგან და ყველაფრისგან შორს. სახლში  მე,წიგნები და მუსიკა ვიქნებოდით და მხოლოდ იგი გაამართლებდა სახელს “სახლი”,რადგან  იქ ვიგრძნობდი თავს მშვიდად,მხოლოდ იქ მომაკითხავდა ჩემი სიმშვიდე.

პატარა, თბილ ფერებში გაწყობილი, ბუხრით, წიგნის სუნით გაჟღენთილი და რათქმაუნდა სიმშვიდით სავსე. -აი როგორი იქნება ჩემი მომავალი სახლი. 

მწერალი დაწერდა,მხატვარი დახატავდა,კომპოზიტორი კი ლამაზ მუსიკას შექმნიდა,რომელიც ასე მოუხდებოდა ჩემს სახლს. სახლი ყველაზე ლამაზი მაინც შემოდგომას და ზამთარს იქნება. ზამთრის სიცივეში სითბოს,რომ გამოასხივებს,ხოლო შემოდგომას კი იდუმალებით მოცული გახდება. გააღებ კარს და რაც არ უნდა აღელვებული იყო უმალ დამშვიდდები,გათბები. სახლი,რომელიც შენი მეგობარი და მესაიდუმლე იქნება, დაგეხმარება გაგინელოს ტკივილი და იგრძნო,რომ მარტო არ ხარ (სულიერად).

მინდა იწვიმოს და გავიგო როგორ შხაპუნობს წვიმა, მინდა ითოვოს და ვხედავდე,როგორ ათეთრებს არემარეს, ვხედავდე ფოთოლცვენას.

და მხოლოდ ჩემი სახლის ფანჯრიდან დავინახავდი მთელ სამყაროს,უსასრულობას.

ჩემი მშვიდი სახლი!

ჩემი პატარა ბიბლიოთეკა..