სიბერე

რამდენიმე წუთი და შენ დაბერდი.. რამდენიმე წუთმა შეგცვალა, შეცვალა,დაანგრია შენი სათუთად ნაშენები სამყარო,ასე რომ უფრთხილდებოდი. ყველაფერი შეიცვალა და ამას მხოლოდ შენ ამჩნევ,შენ დაბერდი და გრძნობ როგორია სიბერე.. ახლა თითქოს არც იცი რას ელოდო და საით წახვიდე. შენ დაბერდი და სწორედ ესაა სიბერე,ისეთია, როგორიც წარმოგედგინა.

მიუყვები გზას.. არაფერი შემორჩა შენი მოგონებებიდან. ცდილობ თვალები მაგრად დახუჭო,რომ ხილულმა არ წაშალოს ძველი. ისევ შენ და უამრავი ძველი.. ახალს კი ხელს ჰკარი და გაექეცი. ცვლილება,რომლისთვისაც მზად არ იყავი. ცვლილება,რომელმაც დაგაბერა. ისმის აღიარება, აღიარება შენი სულის წიაღიდან.. გკლავს,განადგურებს, ებრძვი, თუმცა უკვე გვიანია.. ეს ყველამ მოისმინა და კედლებიც ამ აღიარებით გაიჟღინთა. შენ ისევ ის ხარ,თუმცა უფსკრულისკენ გიხმობენ ისინი, შენ,რომ ასე კარგად იცნობ. შენ დაბერდი,დაბერდი..

-მიდიხარ?

-მივდივარ.
-რატომ?

-მივდივარ იმისთვის,რომ დავბრუნდე.

Advertisements

წარმოსახვა

მე,ჩემი ავტობუსი და ნისლი.. მხოლოდ ჩვენ,წინ გზა. გზა უსასრულობისა და სასრულობისკენ. გარემო წარმოსახვამ შთანთქა და შენ თითქოს აღარც ხარ. შენში სამყარომ ზღვარი დაკარგა. არ ელოდები არაფერს და მხოლოდ აქ, წარმოსახვით, შენივე შექმნილ სამყაროში ცხოვრობ. “Не отпускай меня”- ისმის მუსიკა..ვინ დაგიჭერს,როცა აღარავინ არსებობს. დაე იყოს ასე, ნურც იარსებებენ. ძველმა აზრი დაკარგა და ახლით ივსები. გაჰყურებ ნისლის უკან მიმალულ სამყაროს. არასოდეს,არასოდეს გაქრეს, მოშორდეს შენს წარმოსახვას ნისლი,რომელიც ალამაზებს და ფარავს სიმწარეს. სახეზე ნაზი ღიმილი,სიჩუმე და ისევ მუსიკა. სევდით დაჰყურებ გაყინულ ხელებს,ისევ ღიმილი და ფანჯარაში შემოსხმული წვიმა.

მთავრდება მუსიკა,ცრემლმორეული ახელ თვალებს. “იქ” გაქრა, მე კი ისევ “აქ” ვარ.. და კიდევ რამდენს შევძლებდი აქ, ჩემს წარმოსახვაში…

ღამე

იდუმალებით მოცული ღამე,ღამისეული სიჩუმე და შენ იქ ხარ,იქ სადაც უნდა იყო,სადაც შენში არსებული უამრავი “მე” გელოდა. სული ზეიმობს… ნანატრი წამი-შევძელი და ჩავებღაუჭე.. იქ ყველაფერი შენია,შენია ეს სარკმელი, მთელი სამყარო,რომ მოჩანს, შენია ჰაერი და ხარბად სუნთქავ.. იქ მხოლოდ თქვენ ხართ. შენ და კიდევ უამრავი შენ.. თქვენ, თქვენ ეს შესძელით. გაქრით,მოშორდით,დაგვტოვეთ.. ჩვენ, ჩვენ ეს შევძელით!

გვირილები

გვირილები,გვირილები ყველაგან.

გვირილები,სითბოთი და სიყვარულით ნაჩუქარი გვირილები.

ადამიანს ყურადღება და სიყვარული სჭირდება ბედნიერებისთვის. როგორც კი იგრძნობ,რომ ძვირფასი ხარ თუნდაც ერთი ადამიანისათვის მაშინ შენ ივსები იმ უდიდესი გრძნობით,რასაც ცხოვრების სიყვარული ჰქვია და მაშინ ხვდები,რომ უაზროდ არ გიცხოვრია.

იცხოვრო-ნიშნავს იცხოვრო სხვებისთვის. ადამიანი ადამიანითაა. ზოგჯერ მაინც ბჟუტავდეს სიკეთის ცეცხლი.. არ შეიძლება ამაზე უარის თქმა.სიკეთე ადამიანს ძალას მატებს.-რემარკი

სწორედ დღეს გამონათებულმა სიკეთის სხივმა შემმატა ძალა. ამით მინდა გაგრძნობინო შენ, ჩემო მეგობარო თუ როგორ მიყვარხარ და გაფასებ.

              “ის რაც ჩვენში ხდება,გაცილებით უფრო ღრმაა,ვიდრე სიტყვებით გამოხატული”- თაგორი

რატომ ვწერ

ახლა ვფიქრობდი ამ პოსტს რა სათაური მოვუფიქრო მეთქი,მაგრამ მერე უბრალოდ წერა დავიწყე. ისე,რომ დავფიქრდეთ რისთვის ვწერთ ეს ბლოგერები? მოდი მრავლობითში არ ვილაპარაკებ. მე რისთვის ვწერ? ვინმეს აინტერესებს? არ შეიძლება უბრალოდ დღიურში ვწერდე ჩემთვის და არა ასე ღიად? ამ კითხვებზე პასუხის გაცემა არც თუ ისე ძნელია.

1.მე ვწერ იმიტომ,რომ წერა მიყვარს

2.ალბათ ვინმეს აინტერესებს, თუნდაც ჩემს მეგობრებს.

3. ვწერ ბლოგზე,რადგან მომწონს ბლოგოსფერო.

მიუხედავად იმისა,რომ მართლა მიყვარს წერა, აი ის მუზა თუ რაც არის ზამთარში უფრო ხშირად მომაკითხავს ხოლმე. აი მაგ პერიოდში დღიურის გვერდებიც სავსეა და ბლოგზეც ხშირად ვწერ.. არადა მგონი პირიქით უნდა იყოს. არ ვიცი ეს მარტო მე მემართება თუ სხვებსაც. ალბათ იმიტომ ხდება ასე,რომ ზამთარში  სახლში ყოფნის,წიგნის კითხვის და წერის მეტი არაფერი მინდა, ჰოდა ზუსტად მაშინ მოფრიდნება ხოლმე ეს მუზა.  რა ვიცი..

მოკლედ ამ პოსტს სულ ნუ წაიკითხავთ. უბრალოდ ჩემ თავს გავეცი პასუხი  :დ

ჯანდაბა

-შეიცვალა!
-რა?
-აი,სამყარო შეიცვალა.
-ჰმ,ნუთუ?
-ჰო,ჰო.. თურმე შესაძლებელი ყოფილა.
-ცვლილებას რომ ვერსად ვხედავ?
-ვერც დაინახავ.. ჩემში მოხდა.
-საინტერესოა..
-როგორც კი შეცვლი,ოდნავ მაინც ჩასწვდები შენი შინაგანი მეს მოთხოვნებს,მაშინ შეიცვლება,იგრძნობ და საოცარი სურვილი მოგაწვება ეს მომენტი სამუდამოდ შეაჩერო. მე ჭეშმარიტებას ცალი თვალით შევხედე!
-რა?

———

-ახედე?
-ავხედე..
-მერე?
-გულამდე არ აღწევს.
-ჰა?
-რატომ მოგწონს მათი ყურება?
-ლამაზი და იდუმალია.. შენი სახელიც დავარქვი.
-მე უფრო მეტი მინდა ვიყო.
-ჰო,ეგ ერთხელაც გაქრება,აღარავის ემახსოვრება,საერთოდ არავის..
-გმადლობ!
-გმადლობ?
-ჰო, გმადლობ,რომ მიხვდი.

Continue reading

თეთრი ღამეები

დოსტოევსკის “თეთრი ღამეები” ეს არის მოთხრობა,რომელმაც საოცრად შემაყვარა ოცნება. შეიძლება ითქვას ისე როგორც არასდროს. დოსტოევსკიმ მართლაც შეძლო არაჩვეულებრივად გადმოეცა ადამიანის გრძნობები და მკითხველის გულამდე მიეტანა. თუმცა მას ჩემი შეფასება არ სჭირდება. იგი საყოველთაოდ აღიარებულია და მუდამ იქნება.  მოთხრობის მთავარი პერსონაჟი მეოცნებეა,რომელიც თავის ამბავს მოგვითხრობს. მისი ამბავი მეტად უცნაურია,ზუსტად ისეთი,როგორიც ნამდვილ მეოცნებეს შეიძლება ჰქონდეს.

მეოცნებე არავის,მაგრამ ყველას იცნობს. იგი სრულიად მარტოა,არავინ ჰყავს,რომ საკუთარი შთაბეჭდილებები გაუზიაროს. მთელს დღეებს ქუჩებში ხეტიალს და ხალხზე დაკვირვებას ანდომებს. მან ზუსტად იცის ვინ,როდის და სად მიდის. იგი იცნობს იმ ხალხს,რომელიც ყოველ დღე ხვდება,იგი იცნობს მათ სულიერ მდგომარეობას, ისინი კი არა.. ერთ დღეს კი იგი სრულიად მარტოსულად იგრძნობს თავს. ეს ის დროა,როდესაც ხალხი დასასვენებლად მიდის და ქალაქში აღარავინ რჩება. მეოცნებე კი გრძნობს,რომ მისი “ნაცნობები” მიდიან და ტოვებენ მას. მისთვის ძნელია მარტო დარჩენა და მთელი სამი დღე ნაღველით სავსე ხეტიალობს პეტერბურგის ქუჩებში.

მეოცნებეს ცხოვრება ასე სევდიანად,ოცნებაში გრძელდებოდა,სანამ მის ცხოვრებაში რაღაც განსაკუთრებული არ მოხდა.  საღამოს ჩვეულებრივ სეირნობის დროს,მან ახლაგაზრდა ქალი გაიცნო (თუ როგორ გაიცნო ამას აღარ დავწერ) მეოცნებე საოცრად დაინტერესდა მისით. საუბარში ირკვევა,რომ ქალს მასზე არანაკლებ უცნაური ისტორია გადახდენია თავს. მეოცნებეს დიდი თხოვნით ისინი არაერთხელ შეხვდებიან ერთმანეთს. მათი შეხვედრა და საუბრები იმდენად გულში ჩამწვდომი იყო,ისეთი საოცარი გრძნობა მოდიოდა ჩემამდე,რომ ზოგჯერ ცრემლების პირასაც მივყავდი.  ასე ხდება,როდესაც ორი განსაკუთრებული ადამიანი შეხვდება ერთმანეთს. ისინი მთელ ღამეებს თეთრად,საუბარში ატარებდნენ.

საკუთარი ისტორიის მოყოლას, მეოცნებე იწყებს,რომელიც როგორც ვთქვი მეტად უცნაური ადამიანია. იგი უყვება ქალს თუ როგორ ატარებს მთელ დღეებს ოცნებაში და რომ მას ოცნება რეალობად გადაქცევია. მას რეალობასთან თითქმის ყველანაირი კავშირი აქვს გაწყვეტილი და ახლა,როცა იგი შეხვდა ამ ქალს, თითქოს ახალი სამყარო გადაეშალა თვალწინ.

მეოცნებეს არაფერი სურს, რადგან სურვილზე ძლიერია, რადგან ყველაფერი აქვს, თვით არის საკუთარი ცხოვრების მხატვარი და ყოველ წუთს შეუძლია იგი თავის ნებაზე გარდაქმნას. მერედა, ნუთუ ასე ადვილად, ასე ბუნებრივად იქმნება ეს ზღაპრული, ფანტასტიკური სამყარო! თითქოს ყოველივე ეს მართლაც არაა მოჩვენება!

Continue reading