სიბერე

რამდენიმე წუთი და შენ დაბერდი.. რამდენიმე წუთმა შეგცვალა, შეცვალა,დაანგრია შენი სათუთად ნაშენები სამყარო,ასე რომ უფრთხილდებოდი. ყველაფერი შეიცვალა და ამას მხოლოდ შენ ამჩნევ,შენ დაბერდი და გრძნობ როგორია სიბერე.. ახლა თითქოს არც იცი რას ელოდო და საით წახვიდე. შენ დაბერდი და სწორედ ესაა სიბერე,ისეთია, როგორიც წარმოგედგინა.

მიუყვები გზას.. არაფერი შემორჩა შენი მოგონებებიდან. ცდილობ თვალები მაგრად დახუჭო,რომ ხილულმა არ წაშალოს ძველი. ისევ შენ და უამრავი ძველი.. ახალს კი ხელს ჰკარი და გაექეცი. ცვლილება,რომლისთვისაც მზად არ იყავი. ცვლილება,რომელმაც დაგაბერა. ისმის აღიარება, აღიარება შენი სულის წიაღიდან.. გკლავს,განადგურებს, ებრძვი, თუმცა უკვე გვიანია.. ეს ყველამ მოისმინა და კედლებიც ამ აღიარებით გაიჟღინთა. შენ ისევ ის ხარ,თუმცა უფსკრულისკენ გიხმობენ ისინი, შენ,რომ ასე კარგად იცნობ. შენ დაბერდი,დაბერდი..

-მიდიხარ?

-მივდივარ.
-რატომ?

-მივდივარ იმისთვის,რომ დავბრუნდე.

წარმოსახვა

მე,ჩემი ავტობუსი და ნისლი.. მხოლოდ ჩვენ,წინ გზა. გზა უსასრულობისა და სასრულობისკენ. გარემო წარმოსახვამ შთანთქა და შენ თითქოს აღარც ხარ. შენში სამყარომ ზღვარი დაკარგა. არ ელოდები არაფერს და მხოლოდ აქ, წარმოსახვით, შენივე შექმნილ სამყაროში ცხოვრობ. “Не отпускай меня”- ისმის მუსიკა..ვინ დაგიჭერს,როცა აღარავინ არსებობს. დაე იყოს ასე, ნურც იარსებებენ. ძველმა აზრი დაკარგა და ახლით ივსები. გაჰყურებ ნისლის უკან მიმალულ სამყაროს. არასოდეს,არასოდეს გაქრეს, მოშორდეს შენს წარმოსახვას ნისლი,რომელიც ალამაზებს და ფარავს სიმწარეს. სახეზე ნაზი ღიმილი,სიჩუმე და ისევ მუსიკა. სევდით დაჰყურებ გაყინულ ხელებს,ისევ ღიმილი და ფანჯარაში შემოსხმული წვიმა.

მთავრდება მუსიკა,ცრემლმორეული ახელ თვალებს. “იქ” გაქრა, მე კი ისევ “აქ” ვარ.. და კიდევ რამდენს შევძლებდი აქ, ჩემს წარმოსახვაში…

ღამე

იდუმალებით მოცული ღამე,ღამისეული სიჩუმე და შენ იქ ხარ,იქ სადაც უნდა იყო,სადაც შენში არსებული უამრავი “მე” გელოდა. სული ზეიმობს… ნანატრი წამი-შევძელი და ჩავებღაუჭე.. იქ ყველაფერი შენია,შენია ეს სარკმელი, მთელი სამყარო,რომ მოჩანს, შენია ჰაერი და ხარბად სუნთქავ.. იქ მხოლოდ თქვენ ხართ. შენ და კიდევ უამრავი შენ.. თქვენ, თქვენ ეს შესძელით. გაქრით,მოშორდით,დაგვტოვეთ.. ჩვენ, ჩვენ ეს შევძელით!

გვირილები

გვირილები,გვირილები ყველაგან.

გვირილები,სითბოთი და სიყვარულით ნაჩუქარი გვირილები.

ადამიანს ყურადღება და სიყვარული სჭირდება ბედნიერებისთვის. როგორც კი იგრძნობ,რომ ძვირფასი ხარ თუნდაც ერთი ადამიანისათვის მაშინ შენ ივსები იმ უდიდესი გრძნობით,რასაც ცხოვრების სიყვარული ჰქვია და მაშინ ხვდები,რომ უაზროდ არ გიცხოვრია.

იცხოვრო-ნიშნავს იცხოვრო სხვებისთვის. ადამიანი ადამიანითაა. ზოგჯერ მაინც ბჟუტავდეს სიკეთის ცეცხლი.. არ შეიძლება ამაზე უარის თქმა.სიკეთე ადამიანს ძალას მატებს.-რემარკი

სწორედ დღეს გამონათებულმა სიკეთის სხივმა შემმატა ძალა. ამით მინდა გაგრძნობინო შენ, ჩემო მეგობარო თუ როგორ მიყვარხარ და გაფასებ.

              “ის რაც ჩვენში ხდება,გაცილებით უფრო ღრმაა,ვიდრე სიტყვებით გამოხატული”- თაგორი

რატომ ვწერ

ახლა ვფიქრობდი ამ პოსტს რა სათაური მოვუფიქრო მეთქი,მაგრამ მერე უბრალოდ წერა დავიწყე. ისე,რომ დავფიქრდეთ რისთვის ვწერთ ეს ბლოგერები? მოდი მრავლობითში არ ვილაპარაკებ. მე რისთვის ვწერ? ვინმეს აინტერესებს? არ შეიძლება უბრალოდ დღიურში ვწერდე ჩემთვის და არა ასე ღიად? ამ კითხვებზე პასუხის გაცემა არც თუ ისე ძნელია.

1.მე ვწერ იმიტომ,რომ წერა მიყვარს

2.ალბათ ვინმეს აინტერესებს, თუნდაც ჩემს მეგობრებს.

3. ვწერ ბლოგზე,რადგან მომწონს ბლოგოსფერო.

მიუხედავად იმისა,რომ მართლა მიყვარს წერა, აი ის მუზა თუ რაც არის ზამთარში უფრო ხშირად მომაკითხავს ხოლმე. აი მაგ პერიოდში დღიურის გვერდებიც სავსეა და ბლოგზეც ხშირად ვწერ.. არადა მგონი პირიქით უნდა იყოს. არ ვიცი ეს მარტო მე მემართება თუ სხვებსაც. ალბათ იმიტომ ხდება ასე,რომ ზამთარში  სახლში ყოფნის,წიგნის კითხვის და წერის მეტი არაფერი მინდა, ჰოდა ზუსტად მაშინ მოფრიდნება ხოლმე ეს მუზა.  რა ვიცი..

მოკლედ ამ პოსტს სულ ნუ წაიკითხავთ. უბრალოდ ჩემ თავს გავეცი პასუხი  :დ

ჯანდაბა

-შეიცვალა!
-რა?
-აი,სამყარო შეიცვალა.
-ჰმ,ნუთუ?
-ჰო,ჰო.. თურმე შესაძლებელი ყოფილა.
-ცვლილებას რომ ვერსად ვხედავ?
-ვერც დაინახავ.. ჩემში მოხდა.
-საინტერესოა..
-როგორც კი შეცვლი,ოდნავ მაინც ჩასწვდები შენი შინაგანი მეს მოთხოვნებს,მაშინ შეიცვლება,იგრძნობ და საოცარი სურვილი მოგაწვება ეს მომენტი სამუდამოდ შეაჩერო. მე ჭეშმარიტებას ცალი თვალით შევხედე!
-რა?

———

-ახედე?
-ავხედე..
-მერე?
-გულამდე არ აღწევს.
-ჰა?
-რატომ მოგწონს მათი ყურება?
-ლამაზი და იდუმალია.. შენი სახელიც დავარქვი.
-მე უფრო მეტი მინდა ვიყო.
-ჰო,ეგ ერთხელაც გაქრება,აღარავის ემახსოვრება,საერთოდ არავის..
-გმადლობ!
-გმადლობ?
-ჰო, გმადლობ,რომ მიხვდი.

Continue reading

თეთრი ღამეები

დოსტოევსკის “თეთრი ღამეები” ეს არის მოთხრობა,რომელმაც საოცრად შემაყვარა ოცნება. შეიძლება ითქვას ისე როგორც არასდროს. დოსტოევსკიმ მართლაც შეძლო არაჩვეულებრივად გადმოეცა ადამიანის გრძნობები და მკითხველის გულამდე მიეტანა. თუმცა მას ჩემი შეფასება არ სჭირდება. იგი საყოველთაოდ აღიარებულია და მუდამ იქნება.  მოთხრობის მთავარი პერსონაჟი მეოცნებეა,რომელიც თავის ამბავს მოგვითხრობს. მისი ამბავი მეტად უცნაურია,ზუსტად ისეთი,როგორიც ნამდვილ მეოცნებეს შეიძლება ჰქონდეს.

მეოცნებე არავის,მაგრამ ყველას იცნობს. იგი სრულიად მარტოა,არავინ ჰყავს,რომ საკუთარი შთაბეჭდილებები გაუზიაროს. მთელს დღეებს ქუჩებში ხეტიალს და ხალხზე დაკვირვებას ანდომებს. მან ზუსტად იცის ვინ,როდის და სად მიდის. იგი იცნობს იმ ხალხს,რომელიც ყოველ დღე ხვდება,იგი იცნობს მათ სულიერ მდგომარეობას, ისინი კი არა.. ერთ დღეს კი იგი სრულიად მარტოსულად იგრძნობს თავს. ეს ის დროა,როდესაც ხალხი დასასვენებლად მიდის და ქალაქში აღარავინ რჩება. მეოცნებე კი გრძნობს,რომ მისი “ნაცნობები” მიდიან და ტოვებენ მას. მისთვის ძნელია მარტო დარჩენა და მთელი სამი დღე ნაღველით სავსე ხეტიალობს პეტერბურგის ქუჩებში.

მეოცნებეს ცხოვრება ასე სევდიანად,ოცნებაში გრძელდებოდა,სანამ მის ცხოვრებაში რაღაც განსაკუთრებული არ მოხდა.  საღამოს ჩვეულებრივ სეირნობის დროს,მან ახლაგაზრდა ქალი გაიცნო (თუ როგორ გაიცნო ამას აღარ დავწერ) მეოცნებე საოცრად დაინტერესდა მისით. საუბარში ირკვევა,რომ ქალს მასზე არანაკლებ უცნაური ისტორია გადახდენია თავს. მეოცნებეს დიდი თხოვნით ისინი არაერთხელ შეხვდებიან ერთმანეთს. მათი შეხვედრა და საუბრები იმდენად გულში ჩამწვდომი იყო,ისეთი საოცარი გრძნობა მოდიოდა ჩემამდე,რომ ზოგჯერ ცრემლების პირასაც მივყავდი.  ასე ხდება,როდესაც ორი განსაკუთრებული ადამიანი შეხვდება ერთმანეთს. ისინი მთელ ღამეებს თეთრად,საუბარში ატარებდნენ.

საკუთარი ისტორიის მოყოლას, მეოცნებე იწყებს,რომელიც როგორც ვთქვი მეტად უცნაური ადამიანია. იგი უყვება ქალს თუ როგორ ატარებს მთელ დღეებს ოცნებაში და რომ მას ოცნება რეალობად გადაქცევია. მას რეალობასთან თითქმის ყველანაირი კავშირი აქვს გაწყვეტილი და ახლა,როცა იგი შეხვდა ამ ქალს, თითქოს ახალი სამყარო გადაეშალა თვალწინ.

მეოცნებეს არაფერი სურს, რადგან სურვილზე ძლიერია, რადგან ყველაფერი აქვს, თვით არის საკუთარი ცხოვრების მხატვარი და ყოველ წუთს შეუძლია იგი თავის ნებაზე გარდაქმნას. მერედა, ნუთუ ასე ადვილად, ასე ბუნებრივად იქმნება ეს ზღაპრული, ფანტასტიკური სამყარო! თითქოს ყოველივე ეს მართლაც არაა მოჩვენება!

Continue reading

დღენი ჩემი სიჭაბუკისა

საოცარია როგორი ახლობელი შეიძლება გახდეს მწერალი,როდესაც იგი თავის ცხოვრებას თავად აღგიწერს, გიყვება მის გატაცებებზე, გახედებს მის სულში-სწორედ ასეთია რაბინდრანათ თაგორის “დღენი ჩემი სიჭაბუკისა”, რომელიც ავტობიოგრაფიული ნაწარმოებია,მაგრამ შეიძლება აღიქვა ისე,როგორც ერთი საინტერესო ბიჭუნას ისტორია. თაგორი აღგვიწერს მის სახლ-კარს,საცხოვრებელ მიდამოს, მშობლებს და იმ სამყაროს, სადაც იგი ცხოვრობდა.  თავისივე მონათხრობიდან ჩანს,რომ თაგორი პატარაობიდანვე გამოირჩეოდა სხვა ბავშვებისგან. კითხულობდა წიგნებს,ეცნობოდა პოეზიას და ცდილობდა ყოველმხრივ განათლებულ ადამიანად ჩამოყალიბებულიყო. პოეზიასთან გაცნობის შემდეგ,თავად გაუჩნდა სურვილი,რომ ლექსები ეწერა  და დიდი მონდომებით შეუდგა ამ საქმეს. საკუთარ ლექსებს კი მშობლებსა და ნაცნობებს უზიარებდა. ლექსებთან ერთად სიმღერების წერაც დაიწყო.გასაოცარი ისიც იყო,რომ იგი ამ ყველაფერს ბენგალურ ენაზე წერდა,რომელიც საკმაოდ რთულია და დღესდღეობით ცოტა თუ საუბრობს ამ ენაზე,მაგრამ მან მონდომებით ყველაფერი შეძლო.

ამ ყველაფერთან ერთად ავტორი გვესაუბრება მშობლებზე. იგი საინტერესოდ აღგვიწერს მამას და მის დამოკიდებულებას მამის მიმართ. ჩანს,რომ მამას სურდა შვილები დამოუკიდებელ,სრულფასოვან ადამიანებად ჩამოყალიბებულიყვნენ. ყველაზე დასაფასებელი თვისება,რაც მე მასში აღმოვაჩინე ის იყო,რომ შვილებს არასოდეს უკარგავდა იმედს,არასოდეს ეუბნებოდა ვერ შეძლებო. ამიტომაც იყო დაინტერესებული თაგორის გატაცებებითა და აღმოჩენებით. იგი მუდამ გატაცებით უსმენდა შვილს, აღიქვამდა როგორც ზრდასრულ ადამიანს. თაგორი ცოტას თუ საუბორბს დედაზე. მასზე მაშინ გვესაუბრება,როცა იგი გარდაიცვლება. “უეცრად უჩვეულო სევდა მომაწვა გულზე,რადგან გავიფიქრე,რომ დედა უკან აღარასდროს დაბრუნდებოდა და თავის ჩვეულებრივ ადგილს ვეღარ დაიჭერდა ჩვენს შინაურ ცხოვრებაში.”

არც ერთი ჭრილობა დიდ ხანს არ რჩება, მით უფრო ბავშვობაში. ერთხელ კი სიკვდილის მიერ მოყენებული პირველი კვალი სრულიად გაქრა და აჩრდილს დაემსგავსა. თაგორი მხოლოდ ზრდასრულ ასაკში აცნობიერებს თუ რა დიდი ტრაგედია სიკვდილი თითოეული ადამიანისათვის. იგი ამბობს,რომ ოცდაოთხი წლის ასაკიდან სიკვდილი მისი მუდმივი ნაცნობი გახდა. “ბავშვის უზრუნველი ბუნება ადვილად ივიწყებს ყოველგვარ უბედურებას,მაგრამ მოზრდილი ადამიანი ასე ადვილად ვერ გაექცევა სევდას და ეს საბედისწერო დარტყმები მთლიანად ჩემს გულს ხვდებოდა”

იგი აღგვიწერს სიკვდილს,იმდენად ტაგიკულად,რომ წარმოუდგენელია თითოეული ჩვენთაგანის გულში  არ შეაღწიოს. მეც არ შემიძლია საკუთარი ენით გამოვხატო ჩემი გრძნობები,ამიტომ მინდა,რომ თქვენც გაგიზიაროთ თაგორის ტრაგედია.

მანამდე ფიქრადაც არ მომდიოდა,რომ ბედნიერებისა და უბედურების უწყვეტ ჯაჭვში შეიძლება არსებობდეს ცარიელი ადგილები. ამიტომაც ამ ცხოვრებას აღვიქვამდი როგორც მთლიანსა და განუყოფელს. და როდესაც უეცრად თავს დამტყდარმა სიკვდილმა ამ თითქოს მთლიან ქსოვილში გაჭრა ნაპრალი,დავიბენი. ყველაფერი ძველებურად დარჩა:ხე,წყალი.მიწა,მზე,მთვარე,ვარსკვლავები,დარჩა ისევე,როგორც იყო,მაგრამ ადამიანი,რომელიც ასვე არსებობდა,ადამიანი,რომელთანაც სულითა და ხორცით დაკავშირებული ვიყავი,გაქრა,ვით ლანდი. ირგვლივ ყველაფერი ყალბად, ცრუდ  და შეუსაბამოდ მეჩვენებოდა! როგორ შემეძლო , შემეთვისებინა ყველაფერი,რაც დარჩა,იმასთან,რაც აღარ იყო? უძირო ბნელეთი დროდადრო ჩემში სადგურებდა და არც დღით,არც ღამით არ მასვენებდა. დროდადრო ვუბრუნდებოდი ერთხელ დავიწყებულ კითხვას და ვცდილობდი გამეგო,რა დარჩა იმის სანაცვლოდ,რაც უკვალოდ გაქრა. ადამიანისთვის არ არსებობს სიცარიელე; რაც არ არსებობს-მოგონილია; რაც მოგონილია,ის სიცრუეა. ამიტომაც ვცდილობთ რითიმე ამოვავსოთ ხოლმე ადგილი,სადაც ვერაფერს ვხედავთ.

თაგორი ბევრს მოგზაურობდა,ხვდებოდა სხვადასხვა სახის ხალხს,ეცნობოდა კულტურას, ლიტერატურას. მას ჰყავდა მეგობრები ბევრად უფროსი მასზე,მაგრამ არც ერთი მათგანი არ აღიქვამდა როგორც ბავშვს. ყველა ხვდებოდა,რომ იგი განსხვავებული იყო.  “ასაკობრივ სხვაობას აზრებსა თუ გრძნობების ურთიერთგაგებაში არავითარი მნიშვნელობა არ ჰქონდა”

Continue reading

ადამიანი ხარ

tumblr_mho5bpkfTQ1qhrr12o1_400_large

 

როცა რაღაც შენზე მაღლა მდგომი ეხება შენი სულის უაღრესად მგრძნობიარე წერტილს და ცრემლები გისველებს ლოყებს,მაშინ გრძნობ,რომ ადამიანი ხარ. როცა ლამაზი მელოდია გაგიტაცებს,უსასრულოდ და თითქოს შენ სხვა ხარ. სხეული კანკალს იწყებს და უძლურდება, შენ კი გსიამოვნებს,რადგან ხვდები,რომ ადამიანად დაიბადე. ჰო ადამიანი ხარ..

-რატომ არის ადამიანად ყოფნა ასე ძვირფასი?

-რატომ? ამას ასე ადვილად ვერ ავხსნი.. როგორ მინდა შენც გამოცადო ადამიანად ყოფნის სევდა.

-სევდა..

-ჰო,სევდა.. ვერ ჩასწვდები,ნუღარც იფიქრებ ამაზე.

-მაინც რატომ? რატომ იბრძვით ადამიანობისთვის?

-ადამიანი-ამ სიტყვაში მთელი უსასრულობაა მოქცეული. იმდენად ღრმაა მისი მნიშვნელობა,რომ ჩასწვდები თუ არა ყველაფერს აზრი დაეკარგება. ამ სიტყვას მუდამ სასიამოვნო იდუმალება დასდევს თან,თითქოს გეშინია შენი ჩარევით არ შებღალო იგი.

-სიცოცხლე რაღაა?

-ჰმ.. ამას ჩემი პასუხი არ სჭირდება. შეიძლება ჩოხელის სიტყვებით გიპასუხო?

-ბრძანეთ..

-“სიცოცხლე სევდა არის,ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა”… და როგორც ყოველთვის შენ ქრები,მიდიხარ სადღაც შორს. ისე,რომ ერთ სიტყვასაც არ მეტყვი. მაინც რას ფიქრობ? სწორად გაგეცი პასუხი?

 

Nothing else matters

ყველაფრისგან გადაღლილი გამოვედი აივანზე და მთვარეს გავხედე,რომელსაც ღრუბელი ამოფარებოდა. ჩემს ფიქრებში უგზო-უკვლოდ დაკარგული,რაღაც შორეულს ვუმზერდი. მივხვდი,რომ უკვე nothing else matters და მხოლოდ მცირედს ვითხოვ ამ ცხოვრებისგან. მოპირდაპირე ფანჯარაში შუქი აინთო,ნიშანი მომცა და აი გაჟღერდა ის,რისი მოსმენაც საოცრად მჭირდებოდა. იცის,რომ Metallica-Nothing else matters მამშვიდებს.. ზოგჯერ მაოცებს. თვალები დავხუჭე და უბრალოდ მუსიკას მივენდე,რომელიც ახლა საოცრად მამშვიდებდა. ხელით მოაჯირს დავეყრდენი და თავი დავხარე.
აი გაისმა ჯერ გიტარის,შემდეგ კი ვოკალისტის სასიამოვნო,გამაგიჟებელი ხმა, so close,no matter how far,couldn’t be much more from the heart..ახლა,რომ ჟრუანტელს მგვრიდა.  ვგრძნობდი,რომ მთელი ტანით ვთრთოდი. თვალწინ ის მძიმე წუთები წარმომიდგა, შემდეგ კი მუსიკის კულმინაციამ ყველაფერი დამავიწყა და ისევ იქ,სადღაც შორს აღმოვჩნდი. ისმის ვოკალისტის უკვე მშვიდი ხმა და უკანასკნელი ნოტები.

So close, no matter how far
Couldn’t be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters

მუსიკაც მორჩა, თვალები გავახილე,სევდანარევი ღიმილით მიმზერდა, მეც გავუღიმე…

-მერე?
-მერე? მერე შენ გააგრძელე.