Mind

ვინანე,როცა წერა შევწყვიტე. ვინანე,როცა ზაფხულის უდარდელ და თავქარიან დღეებს ავყევი და ფიქრს ნაკლები დრო დავუთმე. ვინანე,როცა აღმოვაჩინე თურმე რა დამიკარგავს. ვნანობ იმას,რომ ჩემ შეხედულებებს ხაზი გადავუსვი და ძველის დამარხვა ვცადე.

ვამბობდი როცა ადამიანი საკუთარ თავს იპოვის, მაშინ დალაგდება მისი ცხოვრება-მეთქი. ნაწილობრივ მართალია.. მე ჩემი თავი წერაში ვიპოვე როგორც არ უნდა ვწერდე. მიტოვებულ საქმეს დიდი ხნის შემდეგ რომ დავუბრუნდი, ხელახლა დაბადების შეგრძნება მქონდა. თითქოს ჩემში ახალმა, ან ძველმა,მაგრამ უფრო ახლმა გაიღვიძა და გარშემოც ყველაფერი შეიცვალა, მიუხედავად იმისა,რომ ამას სხვა ვერ ამჩნევს. მივხვდი,რომ არ უნდა წამერთვა ჩემი თავისთვის ის,რაც ასე ძალიან მომწონდა. მე კი მის ჩამარხვას და თავის გამართლებას ვცდილობდი.

საშინელებაა საინტერესო ფიქრების გარეშე გატარებული დღე. საშინელებაა და მე ეს საშინელება გამოცდილი მაქვს. საშინელებაა თავქარიანი,უდარდელი,გაუაზრებელი ცხოვრება და მე ესეც გამოცდილი მაქვს. მივხვდი, მირჩევნია მთელი დღე ფიქრში,წარმოსახვაში, მუსიკაში გავაატარო, ვიდრე უაზრო,არაფრის მომცემ ლაყბობაში. (თუმცა ზოგჯერ ესეც საჭიროა)

მოწყენლიობაც იქიდან მოდის,როცა შენ თავთან არაფერი გაქვს საერთო.. შენ და შენი უამრავ “მე” ერთმანეთს ვერ ეგუებიან. საკუთარი თავი გაგაოცებს და გაიგებ იმას,რაც გონებაში გქონდა,მაგრამ ყურადღება არასოდეს მიგიქცევია.

 

Advertisements

სიბერე

რამდენიმე წუთი და შენ დაბერდი.. რამდენიმე წუთმა შეგცვალა, შეცვალა,დაანგრია შენი სათუთად ნაშენები სამყარო,ასე რომ უფრთხილდებოდი. ყველაფერი შეიცვალა და ამას მხოლოდ შენ ამჩნევ,შენ დაბერდი და გრძნობ როგორია სიბერე.. ახლა თითქოს არც იცი რას ელოდო და საით წახვიდე. შენ დაბერდი და სწორედ ესაა სიბერე,ისეთია, როგორიც წარმოგედგინა.

მიუყვები გზას.. არაფერი შემორჩა შენი მოგონებებიდან. ცდილობ თვალები მაგრად დახუჭო,რომ ხილულმა არ წაშალოს ძველი. ისევ შენ და უამრავი ძველი.. ახალს კი ხელს ჰკარი და გაექეცი. ცვლილება,რომლისთვისაც მზად არ იყავი. ცვლილება,რომელმაც დაგაბერა. ისმის აღიარება, აღიარება შენი სულის წიაღიდან.. გკლავს,განადგურებს, ებრძვი, თუმცა უკვე გვიანია.. ეს ყველამ მოისმინა და კედლებიც ამ აღიარებით გაიჟღინთა. შენ ისევ ის ხარ,თუმცა უფსკრულისკენ გიხმობენ ისინი, შენ,რომ ასე კარგად იცნობ. შენ დაბერდი,დაბერდი..

-მიდიხარ?

-მივდივარ.
-რატომ?

-მივდივარ იმისთვის,რომ დავბრუნდე.

წარმოსახვა

მე,ჩემი ავტობუსი და ნისლი.. მხოლოდ ჩვენ,წინ გზა. გზა უსასრულობისა და სასრულობისკენ. გარემო წარმოსახვამ შთანთქა და შენ თითქოს აღარც ხარ. შენში სამყარომ ზღვარი დაკარგა. არ ელოდები არაფერს და მხოლოდ აქ, წარმოსახვით, შენივე შექმნილ სამყაროში ცხოვრობ. “Не отпускай меня”- ისმის მუსიკა..ვინ დაგიჭერს,როცა აღარავინ არსებობს. დაე იყოს ასე, ნურც იარსებებენ. ძველმა აზრი დაკარგა და ახლით ივსები. გაჰყურებ ნისლის უკან მიმალულ სამყაროს. არასოდეს,არასოდეს გაქრეს, მოშორდეს შენს წარმოსახვას ნისლი,რომელიც ალამაზებს და ფარავს სიმწარეს. სახეზე ნაზი ღიმილი,სიჩუმე და ისევ მუსიკა. სევდით დაჰყურებ გაყინულ ხელებს,ისევ ღიმილი და ფანჯარაში შემოსხმული წვიმა.

მთავრდება მუსიკა,ცრემლმორეული ახელ თვალებს. “იქ” გაქრა, მე კი ისევ “აქ” ვარ.. და კიდევ რამდენს შევძლებდი აქ, ჩემს წარმოსახვაში…

ღამე

იდუმალებით მოცული ღამე,ღამისეული სიჩუმე და შენ იქ ხარ,იქ სადაც უნდა იყო,სადაც შენში არსებული უამრავი “მე” გელოდა. სული ზეიმობს… ნანატრი წამი-შევძელი და ჩავებღაუჭე.. იქ ყველაფერი შენია,შენია ეს სარკმელი, მთელი სამყარო,რომ მოჩანს, შენია ჰაერი და ხარბად სუნთქავ.. იქ მხოლოდ თქვენ ხართ. შენ და კიდევ უამრავი შენ.. თქვენ, თქვენ ეს შესძელით. გაქრით,მოშორდით,დაგვტოვეთ.. ჩვენ, ჩვენ ეს შევძელით!

გვირილები

გვირილები,გვირილები ყველაგან.

გვირილები,სითბოთი და სიყვარულით ნაჩუქარი გვირილები.

ადამიანს ყურადღება და სიყვარული სჭირდება ბედნიერებისთვის. როგორც კი იგრძნობ,რომ ძვირფასი ხარ თუნდაც ერთი ადამიანისათვის მაშინ შენ ივსები იმ უდიდესი გრძნობით,რასაც ცხოვრების სიყვარული ჰქვია და მაშინ ხვდები,რომ უაზროდ არ გიცხოვრია.

იცხოვრო-ნიშნავს იცხოვრო სხვებისთვის. ადამიანი ადამიანითაა. ზოგჯერ მაინც ბჟუტავდეს სიკეთის ცეცხლი.. არ შეიძლება ამაზე უარის თქმა.სიკეთე ადამიანს ძალას მატებს.-რემარკი

სწორედ დღეს გამონათებულმა სიკეთის სხივმა შემმატა ძალა. ამით მინდა გაგრძნობინო შენ, ჩემო მეგობარო თუ როგორ მიყვარხარ და გაფასებ.

              “ის რაც ჩვენში ხდება,გაცილებით უფრო ღრმაა,ვიდრე სიტყვებით გამოხატული”- თაგორი

რატომ ვწერ

ახლა ვფიქრობდი ამ პოსტს რა სათაური მოვუფიქრო მეთქი,მაგრამ მერე უბრალოდ წერა დავიწყე. ისე,რომ დავფიქრდეთ რისთვის ვწერთ ეს ბლოგერები? მოდი მრავლობითში არ ვილაპარაკებ. მე რისთვის ვწერ? ვინმეს აინტერესებს? არ შეიძლება უბრალოდ დღიურში ვწერდე ჩემთვის და არა ასე ღიად? ამ კითხვებზე პასუხის გაცემა არც თუ ისე ძნელია.

1.მე ვწერ იმიტომ,რომ წერა მიყვარს

2.ალბათ ვინმეს აინტერესებს, თუნდაც ჩემს მეგობრებს.

3. ვწერ ბლოგზე,რადგან მომწონს ბლოგოსფერო.

მიუხედავად იმისა,რომ მართლა მიყვარს წერა, აი ის მუზა თუ რაც არის ზამთარში უფრო ხშირად მომაკითხავს ხოლმე. აი მაგ პერიოდში დღიურის გვერდებიც სავსეა და ბლოგზეც ხშირად ვწერ.. არადა მგონი პირიქით უნდა იყოს. არ ვიცი ეს მარტო მე მემართება თუ სხვებსაც. ალბათ იმიტომ ხდება ასე,რომ ზამთარში  სახლში ყოფნის,წიგნის კითხვის და წერის მეტი არაფერი მინდა, ჰოდა ზუსტად მაშინ მოფრიდნება ხოლმე ეს მუზა.  რა ვიცი..

მოკლედ ამ პოსტს სულ ნუ წაიკითხავთ. უბრალოდ ჩემ თავს გავეცი პასუხი  :დ

ჯანდაბა

-შეიცვალა!
-რა?
-აი,სამყარო შეიცვალა.
-ჰმ,ნუთუ?
-ჰო,ჰო.. თურმე შესაძლებელი ყოფილა.
-ცვლილებას რომ ვერსად ვხედავ?
-ვერც დაინახავ.. ჩემში მოხდა.
-საინტერესოა..
-როგორც კი შეცვლი,ოდნავ მაინც ჩასწვდები შენი შინაგანი მეს მოთხოვნებს,მაშინ შეიცვლება,იგრძნობ და საოცარი სურვილი მოგაწვება ეს მომენტი სამუდამოდ შეაჩერო. მე ჭეშმარიტებას ცალი თვალით შევხედე!
-რა?

———

-ახედე?
-ავხედე..
-მერე?
-გულამდე არ აღწევს.
-ჰა?
-რატომ მოგწონს მათი ყურება?
-ლამაზი და იდუმალია.. შენი სახელიც დავარქვი.
-მე უფრო მეტი მინდა ვიყო.
-ჰო,ეგ ერთხელაც გაქრება,აღარავის ემახსოვრება,საერთოდ არავის..
-გმადლობ!
-გმადლობ?
-ჰო, გმადლობ,რომ მიხვდი.

Continue reading