დაწერილია  სპეციალურად თბილისის წიგნის ფესტივალის მიერ გამოცხადებულ ბლოგერთა კონკურსისათვის.

სამყაროში არსებობს უამრავი საინტერესო თავგადასავლებით სავსე გზა,მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობა უფრო მარტივ და ადვილად გასავლელ გზას ირჩევს. ამ გზაზე ჩვენ არც ჯადოსნური ფერიები, არც ელფები და არც რაიმე სხვა სახის ზებუნებრივი არსება შეგვხვდება. ჩემი წარმოსახვით, ჩვენ წინ აღმართულია ხის კარი,რომლის შეღებას სულის მხოლოდ ერთი შებერვა სჭირდება. თვალახვეულნი შევდივართ კარში, რომლიდანაც არასოდეს აღარავინ დაბრუნებულა, რადგან მის სიღრმეებში მცხოვრები არსება, მეტად მოხერხებულია,რომ ძლიერი მარწუხები ჩაგვავლოს და აღარასოდეს მოგვცეს უფლება, ვიხილოთ ის, რაც მანამდე, მუდმივად ჩვენ თვალთახედვაში არსებობდა და ხელს გვიწვდიდა. საკმარისი იყო მხოლოდ გაგვეხსნა ჩვენი გონების უკიდეგანო სიღრმეები და მიგვეცა საშუალება, თვალთ აგვხელოდა.
დიახ, ასე სწორედ ის ადამიანი საუბრობს,რომელმაც შეძლო და ჩართო ის ყოვლისშემძლე მექანიზმი,რომელიც გვიჩვენებს მიმართულებას იმ არაჩვეულებრივი გზისაკენ, ჯერ რომ ჩვენ არსებას არ უხილავს, მაგრამ დიდი ხნის ბრძოლის შემდეგ მიაღწევს, დაინახავს და ათრთოლებულს, აღფრთოვანების შეძახილი აღმოხდება.
მექანიზმის ჩართვის გზა თითოელი ჩვენთაგანისთვის ინდივდუალურია. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში კი, მე საოცარი ავტორის, მეტად საოცარი წიგნი დამეხმარა, რომელში აღწერილი ამბავი და პერსონაჟები გგვრიან იმ შეგრძნებას,გულ-მკერდის არეში რომ დაისადგურებს და თითქოს სუნთქვის უნარის წართმევას ცდილობსო.
მე ვიმოგზაურე ორ არაჩვეულებრივ და მეტად საოცარ პიროვნებასთან, ჰანს თომასთან და მის მამასთან ერთად. ჩემს თავს გადამხდარმა ყოველივე მოვლენამ სასიამოვნოდ გამაბრუა და თავბრუ დამახვია. ეს იყო გამაოგნებლად საინტერესო და საუკეთესო შეგრძნებებით აღსავსე მოგზაურობა… ალპებში უცნაურ კაცს შევხვდით,რომელიც იმდენად პატარა აღმოჩნდა,რომ ჰანსი მთელი მოგზაურობის განმავლობაში ჯუჯის სახელით მოიხსენიებდა. უფრო განმაცვიფრებელი კი მის მიერ მოცემული გამადიდებელი შუშა აღმოჩნდა,რომელიც იდუმალი მზერით გადმოგვცა და გვითხრა დაგჭირდებათო. შემდეგ შევხვდით მეფუნთუშეს,რომლის გამომცხვარ ფუნთუშაში აღმოვაჩინეთ პაწაწინა წიგნი. წვრილი შრიფტის წაკითხვაში, იდუმალი ჯუჯის მიერ მოცემული ლუპა დაგვეხმარა. ჩვენც მოვიმარჯვეთ იგი და კითხვას შევუდექით. წიგნმა მოგვითხრო გასაოცარი ისტორია, საოცრებათა კუნძულის შესახებ,სადაც ყოველივე მის ბინადარს განსხვავებული შეხედულება ჰქონდა. შევხვდით უცნაურ არსებებს, რომლებიც გამუდმებით გაუგებარ წინადადებებს იმეორებდნენ და ზურგზე ბანქოს ნიშნები გამოსახვოდათ. შევშინდით და გავოცდით იმით,რომ კუნძულზე არ არსებობდა სხვა სულიერი, გარდა უცნაური არსებებისა. უამრავი კითხვა დაგვებადა, მანამ სანამ არ ვიპოვეთ ფროდე, ერთადერთი ადამიანი,რომელმაც გვიამბო კუნძულზე მომხდარი ჩვენთვის ამოუცნობი მოვლენების შესახებ…

აქ კი მე, შევჩერდები, სხვა მკითხველს დავუტოვებ ამ გასაოცარ მოგზაურობაში წასვლის სურვილს და ვისაუბრებ იმაზე თუ რამ შემაძლებინა ჩამერთო ზემოთ აღნიშნული ყოვლის შემძლე მექანიზმი.
წიგნში აღწერილ მოვლენებზე უფრო საინტერესო, პერსონაჟების საშუალებით გადმოცემული ავტორისეული თვალთახედვა და შეხედულებებია. ჩემს არსებაში მუდამ არსებობდა საოცრებათა სამყაროს საკუთარი თვალით ხილვის სურვილი და ვფიქრობდი,რომ მხოლოდ ამ შემთხვევაში ვიპოვიდი იმ “ზე”-ს,რომელიც გააქრობდა დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნებას, რაც მუდამ თან მსდევდა.
საბედნიეროდ ჩემამდე მოაღწია წიგნმა, რომელიც ასე სჭირდებოდა ჩემს სულსა და გონებას. მან “მაიძულა” მეფიქრა და ჩავწვდომოდი ჩემში არსებულ ამოუცნობს,რომლის განთავისუფლებაც უდაბნოში მომაკვდავისთვის ჭიქა წყალივით აუცილებელი და საჭირო იყო. ავტორმა ჩამჩურჩულა სიტყვები,რომლებიც სამარდჟამოდ დაამახსოვრდება ჩემ გონებას. მან მიბრძანა დამენახა ის უდიდესი საიდუმლო, რომ სწორედ ჩვენ თვალწინაა გადაშლილი, მთელი ეს საოცარი და საგონებელში ჩამგდები ქვეყნიერება. მან ადამიანი შეადარა ჯადოსნურ კუნძულზე არსებულ მთვლემარე და გულმავიწყ არსებებს, რომელთაც დაავიწყდათ, რომ ჩვენი ცხოვრება უნიკალური თავგადასავალის ნაწილია. ავოტრმა აგრეთვე გამიზიარა საკუთარი თვალთახედვა და ჩემში საოცარი სურვილი აღძრა, მისი თვალებით დამენახა ჩვენს გარშემო არსებული ყოველივე.
“სამყარო საიდუმლოა. პირადად მე სულ სხვანაირად ვუყრებდი ყველაფერს. სამყაროს საკვირველ სიზმრად აღვიქვამდი და სულ იმის ძიებაში ვიყავი, როგორმე ამეხსნა, როგორ “აიწყო” და ამოქმედდა ეს ყველაფერი.”
ამ საოცარმა მწერალმა დამისვა კითხვა “რატომ ხარ ცოცხალი?”,რომელზეც დიდი ხნის განმავლობაში ვფიქრობდი და ახლაც არ ვიცი, გავეცი თუ არა სრულფასოვანი პასუხი. მსურს მოვიყვანო ნაწყვეტი,სადაც გემბანზე მყოფი ჰანს თომასი დიდი ინტერესით აკვირდება ხალხს: “შესაძლოა ითქვას, ისინი ცოცხლები უფრო იყვნენ, ვიდრე ცნობიერ შეგნებულნი.” ამ სიტყვებმა სამუდამო ადგილი დაიკავა ჩემს არსებაში და იმ დღიდან ვცდილობ, არასოდეს დავემგვანო მათ, ვიზეც ჰანს თომასი ამგვარად საუბრობდა.
ავტორმა თავი გასაოცარი ზღაპრის გმირად მაგრძნობინა, მისმა ყოველმა სიტყვამ ჩემში საოცარი გარდატეხა მოახდინა და კიდევ ერთხელ დამარწმუნა რომ ვარსებობ იქ, სადაც ჩემთვის განკუთვნილი ადგილი დიდ ხანს მელოდებოდა. ბოლოს კი მეც დავიმკვიდრე თავი ამ “გიჟურ თავგადასავალში,” მეც ვარსებობ და დღითი-დღე ვცდილობ გადავიქცე ისეთ პიროვნებად,როგორიც წიგნის გმირები გახლდნენ. მე არ მსურს მივყვე იმ ადვილად საპოვნელ გზას და შევაღო ხის კარი,საიდანაც არ ბრუნდებიან, აღარ გამიტაცებს “ზებუნებრივი,” რადგან ვეთანხმები ავტორს და ვთვლი,რომ ეს “დიდი სიბრმავით დაავადების სიმპტომია.” სწორედ ეს წიგნი გახლავთ ის,რომელმაც მიმახვედრა,რომ აუციელებელია გონებაში ნათელი სურათი შევიქმნა, გავიაზრო და არ დამავიწყდეს რომ “მთელი სამყარო განზრახ არის ჩაფიქრებული.” და ადრე თუ გვიან დავინახავ, რომ ” აურაცხელ ვარსკვლავთა და გალაქტიკათა მიღმა, რაღც მიზანმიმართული აზრი დევს.” ამიხსნა, რომ ჩვენ იმდენად დიდი ხანია ვარსებობთ ამ სამყაროში,რომ ყოველივე მასთან დაკავშირებულში უჩვეულოს ვეღარაფერს ვხედავთ. ნათქვამის დასამტკიცებლად მომიყვანა მაგალითი, რომელიც ბავშვებს ეხებოდა: “ვიდრე ბავშვები ვართ, საგანთა განცდა-შეგრძნების უნარიც მოგვდგამს. ვიზრდებით და ყველაფერს ვეჩვევით. როგორც ჩანს გაზრდა მგრძნობელობითი ცხოვრების მიძალებას ნიშნავს.” წიგნის პერსონაჟებმა აღმიძრეს სურვილი, მანამ არ დავტოვო ეს დედამიწა, სანამ არ შევიცნობ საკუთარ არსებას და იმას თუ საიდან მოვდივარ. ჩემი გონების ზედაპირზე ამოტივტივდა ის უმნიშვნელოვანესი საკითხები, რომლებიც არაჩვეულებრივი გზისკენ მიმიყვანს და ნათლად გავიაზრე,რომ ” არაფერია ამ ქვეყნად ისეთი რთული და მშვენიერი,როგორც პიროვნება.”
ამ ყოველივეს შემდეგ, მე ბედნიერი ვარ იმით რომ 1952 წლის 8 აგვისტოს, სამყაროს იუსტაინ გორდერი მოევლინა და მადლობას ვუხდი მას,რომ შექმნა ისეთი საოცარი წიგნი,როგორიცაა “ბანქოს საიდუმლო” და რომლის გამოც ასე გავისარჯე.
“მოიძებნება კი მათ შორის თუნდ ერთი კაცი, ისე რომ განიცდიდეს სამყაროს, როგორც ერთ დაუსრულებელ თავგადასავალს და საიდუმლოს? “

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s