წარმოსახვა

მე,ჩემი ავტობუსი და ნისლი.. მხოლოდ ჩვენ,წინ გზა. გზა უსასრულობისა და სასრულობისკენ. გარემო წარმოსახვამ შთანთქა და შენ თითქოს აღარც ხარ. შენში სამყარომ ზღვარი დაკარგა. არ ელოდები არაფერს და მხოლოდ აქ, წარმოსახვით, შენივე შექმნილ სამყაროში ცხოვრობ. “Не отпускай меня”- ისმის მუსიკა..ვინ დაგიჭერს,როცა აღარავინ არსებობს. დაე იყოს ასე, ნურც იარსებებენ. ძველმა აზრი დაკარგა და ახლით ივსები. გაჰყურებ ნისლის უკან მიმალულ სამყაროს. არასოდეს,არასოდეს გაქრეს, მოშორდეს შენს წარმოსახვას ნისლი,რომელიც ალამაზებს და ფარავს სიმწარეს. სახეზე ნაზი ღიმილი,სიჩუმე და ისევ მუსიკა. სევდით დაჰყურებ გაყინულ ხელებს,ისევ ღიმილი და ფანჯარაში შემოსხმული წვიმა.

მთავრდება მუსიკა,ცრემლმორეული ახელ თვალებს. “იქ” გაქრა, მე კი ისევ “აქ” ვარ.. და კიდევ რამდენს შევძლებდი აქ, ჩემს წარმოსახვაში…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s