Mind

ვინანე,როცა წერა შევწყვიტე. ვინანე,როცა ზაფხულის უდარდელ და თავქარიან დღეებს ავყევი და ფიქრს ნაკლები დრო დავუთმე. ვინანე,როცა აღმოვაჩინე თურმე რა დამიკარგავს. ვნანობ იმას,რომ ჩემ შეხედულებებს ხაზი გადავუსვი და ძველის დამარხვა ვცადე.

ვამბობდი როცა ადამიანი საკუთარ თავს იპოვის, მაშინ დალაგდება მისი ცხოვრება-მეთქი. ნაწილობრივ მართალია.. მე ჩემი თავი წერაში ვიპოვე როგორც არ უნდა ვწერდე. მიტოვებულ საქმეს დიდი ხნის შემდეგ რომ დავუბრუნდი, ხელახლა დაბადების შეგრძნება მქონდა. თითქოს ჩემში ახალმა, ან ძველმა,მაგრამ უფრო ახლმა გაიღვიძა და გარშემოც ყველაფერი შეიცვალა, მიუხედავად იმისა,რომ ამას სხვა ვერ ამჩნევს. მივხვდი,რომ არ უნდა წამერთვა ჩემი თავისთვის ის,რაც ასე ძალიან მომწონდა. მე კი მის ჩამარხვას და თავის გამართლებას ვცდილობდი.

საშინელებაა საინტერესო ფიქრების გარეშე გატარებული დღე. საშინელებაა და მე ეს საშინელება გამოცდილი მაქვს. საშინელებაა თავქარიანი,უდარდელი,გაუაზრებელი ცხოვრება და მე ესეც გამოცდილი მაქვს. მივხვდი, მირჩევნია მთელი დღე ფიქრში,წარმოსახვაში, მუსიკაში გავაატარო, ვიდრე უაზრო,არაფრის მომცემ ლაყბობაში. (თუმცა ზოგჯერ ესეც საჭიროა)

მოწყენლიობაც იქიდან მოდის,როცა შენ თავთან არაფერი გაქვს საერთო.. შენ და შენი უამრავ “მე” ერთმანეთს ვერ ეგუებიან. საკუთარი თავი გაგაოცებს და გაიგებ იმას,რაც გონებაში გქონდა,მაგრამ ყურადღება არასოდეს მიგიქცევია.

 

Advertisements

სიბერე

რამდენიმე წუთი და შენ დაბერდი.. რამდენიმე წუთმა შეგცვალა, შეცვალა,დაანგრია შენი სათუთად ნაშენები სამყარო,ასე რომ უფრთხილდებოდი. ყველაფერი შეიცვალა და ამას მხოლოდ შენ ამჩნევ,შენ დაბერდი და გრძნობ როგორია სიბერე.. ახლა თითქოს არც იცი რას ელოდო და საით წახვიდე. შენ დაბერდი და სწორედ ესაა სიბერე,ისეთია, როგორიც წარმოგედგინა.

მიუყვები გზას.. არაფერი შემორჩა შენი მოგონებებიდან. ცდილობ თვალები მაგრად დახუჭო,რომ ხილულმა არ წაშალოს ძველი. ისევ შენ და უამრავი ძველი.. ახალს კი ხელს ჰკარი და გაექეცი. ცვლილება,რომლისთვისაც მზად არ იყავი. ცვლილება,რომელმაც დაგაბერა. ისმის აღიარება, აღიარება შენი სულის წიაღიდან.. გკლავს,განადგურებს, ებრძვი, თუმცა უკვე გვიანია.. ეს ყველამ მოისმინა და კედლებიც ამ აღიარებით გაიჟღინთა. შენ ისევ ის ხარ,თუმცა უფსკრულისკენ გიხმობენ ისინი, შენ,რომ ასე კარგად იცნობ. შენ დაბერდი,დაბერდი..

-მიდიხარ?

-მივდივარ.
-რატომ?

-მივდივარ იმისთვის,რომ დავბრუნდე.

წარმოსახვა

მე,ჩემი ავტობუსი და ნისლი.. მხოლოდ ჩვენ,წინ გზა. გზა უსასრულობისა და სასრულობისკენ. გარემო წარმოსახვამ შთანთქა და შენ თითქოს აღარც ხარ. შენში სამყარომ ზღვარი დაკარგა. არ ელოდები არაფერს და მხოლოდ აქ, წარმოსახვით, შენივე შექმნილ სამყაროში ცხოვრობ. “Не отпускай меня”- ისმის მუსიკა..ვინ დაგიჭერს,როცა აღარავინ არსებობს. დაე იყოს ასე, ნურც იარსებებენ. ძველმა აზრი დაკარგა და ახლით ივსები. გაჰყურებ ნისლის უკან მიმალულ სამყაროს. არასოდეს,არასოდეს გაქრეს, მოშორდეს შენს წარმოსახვას ნისლი,რომელიც ალამაზებს და ფარავს სიმწარეს. სახეზე ნაზი ღიმილი,სიჩუმე და ისევ მუსიკა. სევდით დაჰყურებ გაყინულ ხელებს,ისევ ღიმილი და ფანჯარაში შემოსხმული წვიმა.

მთავრდება მუსიკა,ცრემლმორეული ახელ თვალებს. “იქ” გაქრა, მე კი ისევ “აქ” ვარ.. და კიდევ რამდენს შევძლებდი აქ, ჩემს წარმოსახვაში…