რატომ?

რატომ?-ეს კითხავა უკვე დიდი ხანია მაწუხებს,უამრავი აზრი ტრიალებს თავში,ჯერ ერთი მოფრინდება თავის ამოუცნობ კითხვას დამისვამს,გულს შემოღონებს და მერე მთელი დღე მაფიქრებს. რატომ? რატომ არ შეიძლება ადამიანები ვიყოთ თავისუფლები? რატომ ვფიქრობთ ყოველთვის სხვაზე,სხივს აზრზე? რატომ ვართ შებოჭილები,საკუთარ თავში ჩაკეტილები? თანდათანობით უფრო მეტად ვაცნობიერებ,რომ ადამიანი თავისუფალი არასოდეს იქნება,ვერასოდეს შეძლებს იცხოვროს ისე,როგორც თვითონ სურს,ვერ გაიხარებს ბოლომდე. მხოლოდ მცირდედით უნდა დავკმაოფილდეთ.. რაც გვეძლევა. ჩვენ ყოველთვის რაღაც გვაბრკოლებს,ყოველთვის შედეგბზე ვფიქრობთ,მაგრამ ჰომ შეიძლება ერთი დღე მაინც გვქონდეს თავოსუფლებისთვის,ჩვენთვის განკუთვნილი? ვფიქრობ და ვხვდები,რომ არ შეიძლება.. სხვა,რომ ჩვენზე ისე არ იფიქროს როგორც საჭიროა? მე ჰომ სულაც არ ვარ მას,რომ ვგონივარ ისეთი? გვუსრს ყველას გავაგებინოთ ვინ ვართ,როგორები ვართ, დავაკარგვინოთ ის მცდარი წარმოდგენა,რომელიც ჩვენზე შეექმნა,მაგრამ გაინტერესებს კი ის “სხვა”? 

ხანხდახან ყველაფერი აზრს კარგავს და გიჩნდება კითხვა რისთვის ცხოვრობს ადამიანი? რა აზრი აქვს მის ცხოვრებას თუ კი ის ბოლოს საცოდავად მოკვდება? მოკვდება და უამრავი აუხდენელ ოცნებას წაიღებს თან. ადამიანი საწყალი არსებაა,რომელიც რაღაცისთვის იბრძვის,ზოგჯერ თვითონაც არ იცის რისთვის. ცხოვრების ბოლოს,სიბერეში გადავხედავთ ჩვენ ცხოვრებას და მივხვდებით,რომ არასოდეს არ ვიყავით თავისუფლები,ვერ ვიცხოვრეთ ისე,როგორც გვუსრდა. გული დაგვწყდება და ხელახლა დაბადების სურვილი გაგვიჩნდება,მაგრამ ადამიანი მხოლოდ ერთხელ მოდის ამ ცხოვრებაში.. მეორე შანსი კი არ არსებობს. 

ამ ცხოვრებისგან არაფერი რჩება თუ არა სასიამოვნო მოგონებები,ბოლოს მხოლოდ ისინი შეგვრჩებიან ხელთ. ჰო და რატომ არ ვცდილობთ გავაფერადოთ,უფრო მეტი აზრი შევძინოთ ჩვენს ცხოვრებას? თუმცა არა, ვცდილობთ,მაგრამ არ გამოვსდის. რას ვიზამთ ასეთია ცხოვრება-ერთდროულად მწარეც და ტკბილიც. დაე იყოს ასე.. მე არაფრის შეცვლა არ ძალმიძს. 

რატომ? ეს ის კითხვაა,რომელსაც ვერასოდეს გავცემ პასუხს და ასე შემაწუხებს ცხოვრების ბოლომდე.

თავისუფლება-რა სამუწხაროა,რომ ამ სიტყვის აზრს ბოლომდე ვერ ჩავსწვდებით,ვერ გამოვცდით…