წლებთან ერთად

წლები და ისევ წლები.. წლებთან ერთად ყველაფერი იცვლება, შენი ცხოვრება სხვა გზით მიდის. ისეთი აღარ არის როგორიც ადრე იყო. აღარც შენ ხარ ის.

ბოლო დროს მგონებებმა შემომიტია. ვიხსენებ ამბებს,რომლებიც ერთ დროს მოხდა და აღარასოდეს მოხდება. მახსენდება რა სასაცილო ბავშვი ვიყავი  5-6 წლის წინ. ყველაფერს სხვა თვალით ვუყურებდი და არც სადარდებელი მქონდა. წლებთან ერთად ვგრძნობ როგორ ვიზრდები,ჩემი შეხედულებები იცვლება, იცვლება ჩემი გემოვნებაც და ადრინდელი მე უკვე წარსულშია. არც არასოდეს დაბრუნდება..  გული მტკივა როცა ამაზე ვფიქრობ. ვგრძნობ ჩემს გარშემო როგორ იცვლება ყველა ისევე როგორც მე. ყველა თავისი გზით მიდის. გული მტკივა როცა წარმოვიდგენ,რომ ის დრო როცა სახლიდან მივდივარ და დედა ფანჯრიდან ხელს მიქნევს, მიყურებს მანამ სანამ თვალს არ მივეფარები აღარ იქნება,დარჩება მხოლოდ მოგონებები. ბავშვობა წლებთან ერთად მიფრინავს იქ საიდანაც ვერასდროს  დაბრუნდება. ამიტომ დავიწყე დღიურის წერა, სადაც ვცდილობ ყველაფერი ჩავწერო, იმისთვის,რომ მოხუცმა მემ წაიკითხოს და გაიხსენოს ძველი დრო,წარსული, მოიგონოს რა კარგი ბავშვობა ჰქონდა,როგორ ერთობოდა, რა სადარდებელი ჰქონდა,რა უხაროდა. ვიცი ამ ყველაფრის შემდეგ სევდა შემოაწვება,ალბათ იტირებს კიდეც, მაგრამ მინდა,რომ ბავშვობა ფურცლებზე მაინც შემორჩეს,რომელსაც სათუთად შევინახავ მთელი ცხოვრების განმავლობაში.

ადრე ფეხბურთს ვთამაშობდი, კარში დგომა მიყვარდა, მთელი დღე ეზოში ვიყავი სანამ დედა ძალით არ წამიყვანდა, მეგონა ,რომ თოჯინები ღამით ცოცხლდებოდნენ და ლაპარაკს იწყებდნენ. მახსენდება როგორ ვტიროდი როცა ჩემზე უფროსები არ მათამაშებდნენ და სასეირნოდ არ მივყავდი არადა ყოველთვის ამაზე ვოცნებობდი. ბავშვები ღამით გამოვდიოდით და “შეშინობანას” ვთამაშობდით (ჩვენ ასე დავარქვით) დაძინებეზე ხომ ლაპარაკიც კი ზედმეტი იყო. ამ დროს გახსენებისას ყოველთვის მეღიმება.. მგონებები და ისევ მოგონებები- მოვა დრო,როცა მხოლოდ ისინი შემოგვრჩება.. მოგონებები ყველას გვაქვს და მუდამ გვექნება.

წლებთან ერთად ყველაფერი იცვლება, წლებს ჩვენი ბავშვობა მიაქვს…

წიგნებისა და მუსიკის ზეგავლენა

წიგნების და მუსიკას მართლაც დიდი ზეგავლენა აქვთ. ამ ბოლო დროს ჩავიფელი წიგნების კითხვასა და მუსიკის მოსმენაში. ვუსმენ მუსიკას და ვტკბები მისი სილამაზით. მუსიკა მამშვიდებს,წიგნები კი მათ სამყაროში მიტაცებს. თავისთან მეძახის..  რაღაც იდუმალი ძალა აქვს მუსიკას. მისი მოსმენისას ყველაფერი მავიწყდება და ვცდილობ ვიოცნებო რაც შეიძლება ბევრი.ამაში კი მუსიკა ჩემი პირველი დამხმარეა. მიყვარს ის მომენტი როცა წიგნისაკენ მივიწევ,ხელში ვიღებ და ვშლი. თითქოს უხილავი სხივები მანათებს და მთლიანად წიგნში მითრევს, როცა მთელი ემოციით კითხულობ წიგნს და იგივეს განიცდი რასაც წიგნის პერსონაჟები და როცა წიგნს ხურავ, მაშინვე მასზე ფიქრს იწყებ. ცდილობ ჩასწვდე მის აზრს და ყველაფერი კარგად წარმოიდგინო. წიგნს დიდი ძალა აქვს. იგი მართლაც თავის სამყაროში გაცხოვრებს, გაფიქრებს.. წიგნი შენს გულში ახალ გრძნობებს აღძრავს, ალბათ ისეთს,რომელიც ჯერ კიდევ არ განგიცდია.

მუსიკა და წიგნები ერთმანეთთანაა დაკავშირებული. წიგნიც ხომ მუსიკას ჰგავს,ლამაზ მუსიკას. ალბათ ერთი დღეც არ გავა,რომ მუსიკა არ მოვისმინო. როგორ შეუძლია მუსიკას ადამიანის ხასიათზე იმოქმედოს… მუსიკას ყველაფერი შეუძლია და ამაში დიდი ხანია დავრწმუნდი.

მინდა პატარა სახლი მქონდეს,რომელსაც “წიგნებისა და მუსიკის სახლს” დავარქმევდი. აქ კი თავს ისეთი ხალხი მოიყრიდა,რომლებსაც ეყვარებათ მუსიკა და წიგნები. მაშინ მთელი დღე შეგვეძლებოდა საუბარი, კითხვა,მუსიკის მომსმენა. ყველაფერი ეს ძალიან სასიამოვნო იქნებოდა.

მუსიკა და წიგნები, ეს ორი რამ საოცარ ზეგავლენას ახდენს ჩემზე.

“Music is moonlight in the gloomy night of life. “