ქალები სპორტში

ქალთა მონაწილეობას სპორტში დიდი ისტორია აქვს. ეს არის ისტორია, რომელსაც თან სდევდა დაყოფა და დისკრიმინაცია, თუმცა ქალი სპორტსმენების მიღწევებმა განაპირობა მნიშვნელოვანი წინსვლა გენდერული თანასწორობისა და ქალთა გაძლიერების გზაზე.ამ მიღწევებს გზას მრავალი, გენდერის ნიშნით განპირობებული ბარიერი უღობავდა. ქალები ხშირად აღიქმებოდნენ სუსტებად სპორტში ჩასართავად, განსაკუთრებით გამძლეობაზე ორიენტირებული სპორტის სახეობებში, როგორიცაა მარათონი, ძალოსნობა, ველოსპორტი.

სწორედ იმისთვის რომ საპირისპირო დაგვემტკიცებინა, მოვძებნეთ ისეთი ქალები, რომლებიც სპორტში აქტიურად არიან ჩართული. ზოგიერთი მათგანი ახლა იწყებს, ზოგიც კი დიდი ხანია ამ საქმეს მისდევს.

  • meg
  • მეგი სავაკო– დამწყები დრიფტერი, მუშაობს საკუთარი მანქანის აწყობაზე, რომელსაც შემდეგ მულტიმედია პროექტში იხილავთ:

 

 

  • ნა ურუშაძე-აკრობატი, ფიტნეს ინსტრუქტორი;

ჰჰ

  • ზოგადად მომიყევი შენ შესახებ

დავიბადე და გავიზარდე ქალაქ ბათუმში, სკოლაც დავამთავრე ბათუმში, ვარ 21 წლის პროფესიით ფიტნეს ინსტრუქტორი, ვსწავლობ თბილისში, საქართველოს უნივერსიტეტში სამართლის ფაკულტეტზე.

  • თავიდან რამ გამოიწვია შენი ამ სფეროთი (სპორტით) დაინტერესება?

 

  • IMG_0864

ამ საკითხთან დაკავშირებით საინტერესო ისტორია მაქვს, დედაჩემი ჩემზე როდესაც იყო ფეხმძიმედ ექოსკოპიაზე თავისმა ექიმმა სამედიცინო დახმარების აღმოჩენის შემდეგ უთხრა, რომ ბავშვს, რომელსაც მუცლით ატარებდა შესაბამისს ასაკში უნდა შეეყვანათ ბალეტზე ან სპორტულ ტანვარჯიშზე, ჩემმა მშობლემა როდესაც 6 წლის ვიყავი მიმიყვანეს სასპორტო სკოლაში, სადაც შევხვდი ჩემს ტრენერ ქ-ნ მარინას, რომელმაც გადაწყვიტა, თუ მშობლები სპორტულ აკრობატიკაზე დამტოვებდნენ წარმატებული სპორტსმენი ქალი გავიზრდებოდი.

  • კონკურსებზე ვისაუბროთ

ყველაფერი საქართველოში დაიწყო, აკრობატიკაზე მაშინ 2 თვის შესული ვიყავი, როცა საქართველოს ჩემპიონატზე მეორე ადგილი დავიკავე, რა თქმა უნდა ეს დიდი მოტივაცია იყო ჩემთვის,რადგან სულ ახალი დაწყებული მქონდა ვარჯიში, საქართველოში მოღვაწეობა საკმაოდ წარმატებულად გაგრძელდა, საქართველოს ნაკრების წევრი და 12 გზის ჩემპიონი გავხდი, თუმცა რა თქმა უნდა ეს არ იყო საკმარისი და აუცილებელი იყო საზღვრებს გარეთ გავსულიყავით, პირველი მონაწილეობა საერთაშორისო ჩემპიონატში 2008 წელს იყო, ბულგარეთში, სადაც საკმაოდ წარმატებით ვიასპარეზეთ და მეორე ადგილი ავიღეთ, შემდეგ 2009 წელს უკრაინაში საერთაშორისო ტურნირზე 1 ადგილი ავიღეთ,, რა თქმა უნდა საერთაშორისო ჩემპიონატები კარგია, თუმცა ესეც არ არის საკმარისი იმისათვის რომ მეტს მიაღწიო, საჭირო გახდა უფრო დიდი მასშტაბის ჩემპიონატში მიგვეღო მონაწილეობა, 2009 წელს პორტუგალიაში ევროპის ჩემპიონატზე 23 ქვეყნიდან ფინალში მოვხვდით და მეშვიდე ადგილზე გავედით, ამას მოყვა 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი პოლონეთში და 2012 წლის ასევე მსოფლიო ჩემპიონატი ამერიკაში, სადაც ასევე წარმატებით ვიასპარეზეთ 33 ქვეყნიდან გავედით ნახევარფინალში, ასევე ვიღებდით მონაწილეობას როგორც საქართველოს (პროექტი – ნიჭიერი) ასევე სხვადასხვა ქვეყნების შოუებში თურქეთი, დუბაი (არაბეთი) და სხვა.

  • რა არის ის რაც მოტივაციას გაძლევს შენს საქმეში

 

  • IMG_0823

როგორც დასაწყისი, ასევე დასასრული აქვს ყველაფერს, შესაბამისად ჩემი პროფესიონალური სპორტული კარიერა სპორტულ აკრობატიკაში დავასრულე, ახლა კი ვარ ფიტნეს ინსტრუქტორი და ჯგუფური ვარჯიშების ტრენერი, ამ საქმეში მოტივაცია არის მომხმარებელი, რომელმაც შედეგს მიაღწია, შედეგს რომელიც არც თუ ისე მარტივია და რთული გზა აქვს გასავლელი წინ.

  • ვინ არის შენთის მისაბაძი/კუმირი სპორტსმენი?

კონკრეტულად მისაბაძი ადამიანი არ მყავს, ვაფასებ ყველას ვინც სპორტული ცხოვრებით ცხოვრობს.

  • ზოგადად რა აზრის ხარ „ქალები სპორტში“ თემაზე?

 

  • IMG_0861

დღესდღეობით შედარებით გამოსწორებულია აზრი „ქალები სპორტშის“ შესახებ, ქალები მამაკაცებზე მეტად არიან ამტანები, უფრო მეტის მოთმენა და გაძლება შეუძლიათ ვიდრე მამაკაცებს, ის რომ ქალი სუსტ არსებად არის მოხსენებული გაოცებას იწვევს ჩემში, რადგან ეს რეალობას ეწინააღმდეგება, ქალი სპორტში ეს არის ფაქტი იმის შესახებ თუ როგორ განვითარდა აზროვნება და ყოფა. რა თქმა უნდა ქალსა და მამაკაცს შორის შეიძლება არ არის ზუსტი გენდერული თანასწორობა, თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას რომ ქალი სპორტში არ უნდა იყოს და მხოლოდ ოფისში უნდა იჯდეს.

  • რო არა ეს პროფესია რა განხრით წახვიდოდი?

ვფიქრობ მხოლოდ სამართლის განხრით წავიდოდი.

  • გქონია თუ არა ცხოვრებაში ისეთი მომენტი რომ ყველაფრისთის თავის დანებება გადაგიწყვეტია?

ადამიანისათვის რთულია ისეთი რეჟიმით ცხოვრება, როგორითაც მე მიწევდა. წარმოიდგინეთ 10 წლის გოგონა, რომელიც დილით სკოლაშია, 3 საათზე კი მიდის ვარჯიშზე, ამთავრებს ვარჯიშს ღამის 10-11 საათზე, შემდეგ მიდის სახლში სწავლობს, იძინებს და ასე გრძელდება მუდმივად.. ეს არ არის მარტივი გაატარო ნახევარი დღე დარბაზში რთული ფიზიკური დატვირთვის ქვეშ, ამასთანავე გასათვალისწინებელია ისიც რომ სპორტი ტრამვების გარეშე წარმოუდგენელია, მითუმეტეს ისეთ გარემოში, რომელსაც არანაირი ხელშეწყობა არ ჰქონდა ინვენტარით თუ სხვა საჭირო პირობებით, შესაბამისად ჩვენც ილეთების სწავლის პროცესში ძალიან ბევრი ტრამვა მიგვიღია ხელის, ფეხის, ცხვირის მოტეხილობა, თუ მყესის დაჭიმულობა.. რა თქმა უნდა როგორც უკვე ვახსენე ეს არ არის მარტივი გადასატანი და რა თქმა უნდა მეც გამიჭირდა ამ ყველაფრის გადატანა, რამაც მაფიქრებინა დამენებებინა სპორტული აკრობატიკისთვის თავი.

  • რა გეგმები გაქვს მომავალში

სამომავლო გეგმები დიდია, თუმცა უმჯობესი იქნება თუ საიდუმლოდ დავტოვებ ამ ეტაპისთვის.

 

თეო

ავტორები: მარიამ ქუხილავა, დალი მაისურაძე, ქეთი პავლიაშვილი

ერნესტ ჰემინგუეი


 

დაიბადა : 21.07.1899 წ
გარდაიცვალა : 02.07.1961 წ

ერნესტ მილერ ჰემინგუეი (21 ივლისი, 1899 – 2 ივლისი, 1961) – ამერიკელი მწერალი, რომანისტი და ჟურნალისტი. მისი გამორჩეული წერის სტილი ხასიათდება მკაცრი მინიმალიზმით და მან მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია მეოცე საუკუნის ლიტერატურის განვითარებაზე. ჰემინგუეის პროტაგონისტები, როგორც წესი, სტოიციზმით გამოირჩევიან, და მიჩნეულია, რომ ისინი თავად ავტორის საკუთარი ხასიათის გამოხატულება უნდა იყოს – მისი გმირები არიან მამაკაცები, რომელებმაც “ზეწოლას ღირსეულად უნდა გაუძლონ”. მის ნამუშევართა უმრავლესობა ამჟამად ამერიკული ლიტერატურის კლასიკად მიიჩნევა.
1916 წელს მან სასკოლო ჟურნალში დაბეჭდა საბავშვო მოთხრობა ”მანიტუს სასამართლო”, რომელშიც აღწერილი იყო ჩრდილოეთის ეგზოტიკა და ინდიელების ფოლკლორი. შემდეგ ნომერში მან დაბეჭდა მოთხრობა “ყველაფერი კანის ფერშია”, სადაც მან აღწერა კრივის ბინძური მხარეები.1916 წლის ზაფხულში სკოლის დამთავრების შემდეგ მან გადაწყვიტა, მშობლებისგან დამოუკიდებლად ჩრდილოეთ მიჩიგანში წასვლა სამოგზაუროდ თავის მეგობრებთან ერთად.

ჰემინგუეი ნაწილი იყო 1920-იანი წლების პარიზის უცხოელ მწერალთა პლეადისა “დაკარგული თაობა”, ტერმინი, რომელიც პირველად გამოიყენა და პოპულარული გახადა გერტრუდ შტაინმა. ის დატვირთულ სოციალურ ცხოვრებას ეწეოდა, ოთხჯერ იქორწინა, და მრავალი სასიყვარულო ურთიერთობა ჰქონია ცხოვრების მანძილზე.

ჰემინგუეის მიღებული აქვს პულიცერის პრემია (1953) და ნობელის პრემია ლიტერატურაში (1954) ნაწარმოებისთვის “მოხუცი და ზღვა”. 61 წლის ასაკში 1961 წელს სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა.

nsdd

 

კულტურისა და ცივილიზაციის დაპირისპირების არსი

CoR_Confrontation_a

თუ დავუკვირდებით კულტურა უპირველეს ყოვლისა ბუნებითი ფენომენია, თუნდაც იმიტომ, რომ მისი შემოქმედი ადამიანი ანუ ბიოლოგიური არსება. განმანათლებლობის ეპოქის ფილოსოფოსები კულტურას განიხილავდნენ, როგორც ადამიანური მოღვაწეობის ავტონომიურ და ღირებულებით სფეროს. კულტურის უმნიშვნელოვანესი ასპექტი მათი აზრით გონების ტაძრის აგებაა. მათვე შეიმუშავეს კულტურული მოღვაწეობის კრიტერიუმების სისტემა. კულტურული მოღვაწეობა უნდა იყოს ინტელექტუალური, შემოქმედებითი, პროდუქტიული და ნოვატორული.

„კულტრა მარადიულობის დასაწყისია“(ნ.ბერდიაევი) ამ მარადიულობას კი განაპირობებს ადამიანის მხოლოდ ისეთი მოღვაწეობა, რომელიც მოითხოვს შემოქმედებით წვას, სივრცის გარღვევას და ახლის ძიებას. ხოლო, როცა კულტურა კარგავს შემოქმედებით სულს ის ცივილიზაციაში გადადის. კულტურა ადამიანის მოღვაწეობის ყველა სფეროს მოიცავს, მაგრამ კულტურული პროცესის კოორდინატებს ცივილიზაცია და მისი ნორმები განსაზღვრავენ.

კულტურას, როგორც ცივილიზაციის ერთ-ერთ ელემენტს დამოუკიდებლად განვითარების უნარი აქვს. მას შეუძლია დაუპირისპირდეც კიდეც ცივილიზაციას. სწორედ ეს არის როგორც კულტურის ისე ცივილიზაციის განვითარების საფუძველი. კულტურასა და ცივილიზაციის მსგასვებაზე საუბარი მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნება შესაძლებელი თუ ცივილიზაცია მთლიანად დათრგუნავს და გადაფარავს კულტურას. ეს კი სხვა არაფერია თუ არა ცხოვრების ტექნიკური მექანიკური, არა სულიერი ფორმების ბატონობა და პიროვნების შემოქმედებითი ინიციატივის ჩახშობა.

კულტურა ყოველთვის ამაყობს თავისი ძველი წარმოშობით, კავშირით დიად წარსულთან. კულტურა მსგავსად ეკლესიისა ყველაზე მეტად აფასებს მემკვიდრეობითობას. კულტურაში არ არის უპატივცემულო დამოკიდებულება მამათა საფლავების მიმართ. ამას ვერ ვიტყვით ცივილიზაციაზე. ცივილიზაცია აფასებს თავის ახალ წარმოშობას, არ ეძებს ძველს და ამაყობს დღევანდელი გამოგონებით. ცივილიზაციას ყოველთვის ისეთი სახე აქვს თითქოს დღეს ან გუშინ წარმოიშვა. მასში ყველაფერი ახალთახალია, ყველაფერი დღევანდელი დღის მოხერხებულ პირობებთანაა შეგუებული. კულტურაში მიმდინარეობს მარადიულობის დიდი ბრძოლა დროსთან, დიდი წინააღმდეგობა დროის დამანგრეველ ძალასთან. კულტურა სიკვდილს ებრძვის, თუმცა უძლურია მასზე რეალური გამარჯვებისათვის. მისთვის ძვირფასია უკვდავყოფა, განუწყვეტლობა, მემკვიდრეობითობა, სიმტკიცე კულტურული ქმნილებებისა და ძეგლებისა. კულტურა, რომელშიც არის რელიგიური სიღრმე, ყოველთვის მიისწრაფვის მკვდრეთით აღდგომისაკენ. ამ მხრივ რელიგიური კულტურის უდიდეს ნიმუშს წარმოადგენს ძველი ეგვიპტის კულტურა. იგი მთლიანად ეფუძნებოდა მარადიულობის წყურვილს, მთლიანად სიკვდილთან ბრძოლაში იყო. და ეგვიპტის პირამიდებმა გადაიტანეს ათასწლეულები და შემორჩნენ ჩვენს დრომდე. თანამედროვე ცივილიზაცია სწორედ რომ არ აშენებს პირამიდებს და არ ზრუნავს იმისათვის, რათა მის ძეგლებს ათასწლოვანი სიმტკიცე ჰქონდეს. თანამედროვე ცივილიზაციაში ყველაფერი სწრაფწარმავალია.
ცივილიზაცია, კულტურისაგან განსხვავებით, არ ებრძვის სიკვდილს, არ სურს მარადიულობა. იგი არა მხოლოდ ურიგდება დროის მომაკვდინებელ ძალას, არამედ ამ მომაკვდინებელი დროით ზღვარზე აფუძნებს თავის ყველა წარმატებასა და მონაპოვარს. ცივილიზაცია, ივიწყებს რა მიცვალებულებს, ძალზე საამურად და მხიარულად მოეწყობა სასაფლაოზე. ცივილიზაცია ფუტურისტულია. ცივილიზაციაში არის სიხეპრე, გაყოყოჩებული პარვენუ. ეს სიხეპრე გადაეცემა კულტურასაც, რომელსაც სურს იყოს სავსებით არარელიგიური”

დაწერილია  სპეციალურად თბილისის წიგნის ფესტივალის მიერ გამოცხადებულ ბლოგერთა კონკურსისათვის.

სამყაროში არსებობს უამრავი საინტერესო თავგადასავლებით სავსე გზა,მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობა უფრო მარტივ და ადვილად გასავლელ გზას ირჩევს. ამ გზაზე ჩვენ არც ჯადოსნური ფერიები, არც ელფები და არც რაიმე სხვა სახის ზებუნებრივი არსება შეგვხვდება. ჩემი წარმოსახვით, ჩვენ წინ აღმართულია ხის კარი,რომლის შეღებას სულის მხოლოდ ერთი შებერვა სჭირდება. თვალახვეულნი შევდივართ კარში, რომლიდანაც არასოდეს აღარავინ დაბრუნებულა, რადგან მის სიღრმეებში მცხოვრები არსება, მეტად მოხერხებულია,რომ ძლიერი მარწუხები ჩაგვავლოს და აღარასოდეს მოგვცეს უფლება, ვიხილოთ ის, რაც მანამდე, მუდმივად ჩვენ თვალთახედვაში არსებობდა და ხელს გვიწვდიდა. საკმარისი იყო მხოლოდ გაგვეხსნა ჩვენი გონების უკიდეგანო სიღრმეები და მიგვეცა საშუალება, თვალთ აგვხელოდა.
დიახ, ასე სწორედ ის ადამიანი საუბრობს,რომელმაც შეძლო და ჩართო ის ყოვლისშემძლე მექანიზმი,რომელიც გვიჩვენებს მიმართულებას იმ არაჩვეულებრივი გზისაკენ, ჯერ რომ ჩვენ არსებას არ უხილავს, მაგრამ დიდი ხნის ბრძოლის შემდეგ მიაღწევს, დაინახავს და ათრთოლებულს, აღფრთოვანების შეძახილი აღმოხდება.
მექანიზმის ჩართვის გზა თითოელი ჩვენთაგანისთვის ინდივდუალურია. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში კი, მე საოცარი ავტორის, მეტად საოცარი წიგნი დამეხმარა, რომელში აღწერილი ამბავი და პერსონაჟები გგვრიან იმ შეგრძნებას,გულ-მკერდის არეში რომ დაისადგურებს და თითქოს სუნთქვის უნარის წართმევას ცდილობსო.
მე ვიმოგზაურე ორ არაჩვეულებრივ და მეტად საოცარ პიროვნებასთან, ჰანს თომასთან და მის მამასთან ერთად. ჩემს თავს გადამხდარმა ყოველივე მოვლენამ სასიამოვნოდ გამაბრუა და თავბრუ დამახვია. ეს იყო გამაოგნებლად საინტერესო და საუკეთესო შეგრძნებებით აღსავსე მოგზაურობა… ალპებში უცნაურ კაცს შევხვდით,რომელიც იმდენად პატარა აღმოჩნდა,რომ ჰანსი მთელი მოგზაურობის განმავლობაში ჯუჯის სახელით მოიხსენიებდა. უფრო განმაცვიფრებელი კი მის მიერ მოცემული გამადიდებელი შუშა აღმოჩნდა,რომელიც იდუმალი მზერით გადმოგვცა და გვითხრა დაგჭირდებათო. შემდეგ შევხვდით მეფუნთუშეს,რომლის გამომცხვარ ფუნთუშაში აღმოვაჩინეთ პაწაწინა წიგნი. წვრილი შრიფტის წაკითხვაში, იდუმალი ჯუჯის მიერ მოცემული ლუპა დაგვეხმარა. ჩვენც მოვიმარჯვეთ იგი და კითხვას შევუდექით. წიგნმა მოგვითხრო გასაოცარი ისტორია, საოცრებათა კუნძულის შესახებ,სადაც ყოველივე მის ბინადარს განსხვავებული შეხედულება ჰქონდა. შევხვდით უცნაურ არსებებს, რომლებიც გამუდმებით გაუგებარ წინადადებებს იმეორებდნენ და ზურგზე ბანქოს ნიშნები გამოსახვოდათ. შევშინდით და გავოცდით იმით,რომ კუნძულზე არ არსებობდა სხვა სულიერი, გარდა უცნაური არსებებისა. უამრავი კითხვა დაგვებადა, მანამ სანამ არ ვიპოვეთ ფროდე, ერთადერთი ადამიანი,რომელმაც გვიამბო კუნძულზე მომხდარი ჩვენთვის ამოუცნობი მოვლენების შესახებ…

აქ კი მე, შევჩერდები, სხვა მკითხველს დავუტოვებ ამ გასაოცარ მოგზაურობაში წასვლის სურვილს და ვისაუბრებ იმაზე თუ რამ შემაძლებინა ჩამერთო ზემოთ აღნიშნული ყოვლის შემძლე მექანიზმი.
წიგნში აღწერილ მოვლენებზე უფრო საინტერესო, პერსონაჟების საშუალებით გადმოცემული ავტორისეული თვალთახედვა და შეხედულებებია. ჩემს არსებაში მუდამ არსებობდა საოცრებათა სამყაროს საკუთარი თვალით ხილვის სურვილი და ვფიქრობდი,რომ მხოლოდ ამ შემთხვევაში ვიპოვიდი იმ “ზე”-ს,რომელიც გააქრობდა დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნებას, რაც მუდამ თან მსდევდა.
საბედნიეროდ ჩემამდე მოაღწია წიგნმა, რომელიც ასე სჭირდებოდა ჩემს სულსა და გონებას. მან “მაიძულა” მეფიქრა და ჩავწვდომოდი ჩემში არსებულ ამოუცნობს,რომლის განთავისუფლებაც უდაბნოში მომაკვდავისთვის ჭიქა წყალივით აუცილებელი და საჭირო იყო. ავტორმა ჩამჩურჩულა სიტყვები,რომლებიც სამარდჟამოდ დაამახსოვრდება ჩემ გონებას. მან მიბრძანა დამენახა ის უდიდესი საიდუმლო, რომ სწორედ ჩვენ თვალწინაა გადაშლილი, მთელი ეს საოცარი და საგონებელში ჩამგდები ქვეყნიერება. მან ადამიანი შეადარა ჯადოსნურ კუნძულზე არსებულ მთვლემარე და გულმავიწყ არსებებს, რომელთაც დაავიწყდათ, რომ ჩვენი ცხოვრება უნიკალური თავგადასავალის ნაწილია. ავოტრმა აგრეთვე გამიზიარა საკუთარი თვალთახედვა და ჩემში საოცარი სურვილი აღძრა, მისი თვალებით დამენახა ჩვენს გარშემო არსებული ყოველივე.
“სამყარო საიდუმლოა. პირადად მე სულ სხვანაირად ვუყრებდი ყველაფერს. სამყაროს საკვირველ სიზმრად აღვიქვამდი და სულ იმის ძიებაში ვიყავი, როგორმე ამეხსნა, როგორ “აიწყო” და ამოქმედდა ეს ყველაფერი.”
ამ საოცარმა მწერალმა დამისვა კითხვა “რატომ ხარ ცოცხალი?”,რომელზეც დიდი ხნის განმავლობაში ვფიქრობდი და ახლაც არ ვიცი, გავეცი თუ არა სრულფასოვანი პასუხი. მსურს მოვიყვანო ნაწყვეტი,სადაც გემბანზე მყოფი ჰანს თომასი დიდი ინტერესით აკვირდება ხალხს: “შესაძლოა ითქვას, ისინი ცოცხლები უფრო იყვნენ, ვიდრე ცნობიერ შეგნებულნი.” ამ სიტყვებმა სამუდამო ადგილი დაიკავა ჩემს არსებაში და იმ დღიდან ვცდილობ, არასოდეს დავემგვანო მათ, ვიზეც ჰანს თომასი ამგვარად საუბრობდა.
ავტორმა თავი გასაოცარი ზღაპრის გმირად მაგრძნობინა, მისმა ყოველმა სიტყვამ ჩემში საოცარი გარდატეხა მოახდინა და კიდევ ერთხელ დამარწმუნა რომ ვარსებობ იქ, სადაც ჩემთვის განკუთვნილი ადგილი დიდ ხანს მელოდებოდა. ბოლოს კი მეც დავიმკვიდრე თავი ამ “გიჟურ თავგადასავალში,” მეც ვარსებობ და დღითი-დღე ვცდილობ გადავიქცე ისეთ პიროვნებად,როგორიც წიგნის გმირები გახლდნენ. მე არ მსურს მივყვე იმ ადვილად საპოვნელ გზას და შევაღო ხის კარი,საიდანაც არ ბრუნდებიან, აღარ გამიტაცებს “ზებუნებრივი,” რადგან ვეთანხმები ავტორს და ვთვლი,რომ ეს “დიდი სიბრმავით დაავადების სიმპტომია.” სწორედ ეს წიგნი გახლავთ ის,რომელმაც მიმახვედრა,რომ აუციელებელია გონებაში ნათელი სურათი შევიქმნა, გავიაზრო და არ დამავიწყდეს რომ “მთელი სამყარო განზრახ არის ჩაფიქრებული.” და ადრე თუ გვიან დავინახავ, რომ ” აურაცხელ ვარსკვლავთა და გალაქტიკათა მიღმა, რაღც მიზანმიმართული აზრი დევს.” ამიხსნა, რომ ჩვენ იმდენად დიდი ხანია ვარსებობთ ამ სამყაროში,რომ ყოველივე მასთან დაკავშირებულში უჩვეულოს ვეღარაფერს ვხედავთ. ნათქვამის დასამტკიცებლად მომიყვანა მაგალითი, რომელიც ბავშვებს ეხებოდა: “ვიდრე ბავშვები ვართ, საგანთა განცდა-შეგრძნების უნარიც მოგვდგამს. ვიზრდებით და ყველაფერს ვეჩვევით. როგორც ჩანს გაზრდა მგრძნობელობითი ცხოვრების მიძალებას ნიშნავს.” წიგნის პერსონაჟებმა აღმიძრეს სურვილი, მანამ არ დავტოვო ეს დედამიწა, სანამ არ შევიცნობ საკუთარ არსებას და იმას თუ საიდან მოვდივარ. ჩემი გონების ზედაპირზე ამოტივტივდა ის უმნიშვნელოვანესი საკითხები, რომლებიც არაჩვეულებრივი გზისკენ მიმიყვანს და ნათლად გავიაზრე,რომ ” არაფერია ამ ქვეყნად ისეთი რთული და მშვენიერი,როგორც პიროვნება.”
ამ ყოველივეს შემდეგ, მე ბედნიერი ვარ იმით რომ 1952 წლის 8 აგვისტოს, სამყაროს იუსტაინ გორდერი მოევლინა და მადლობას ვუხდი მას,რომ შექმნა ისეთი საოცარი წიგნი,როგორიცაა “ბანქოს საიდუმლო” და რომლის გამოც ასე გავისარჯე.
“მოიძებნება კი მათ შორის თუნდ ერთი კაცი, ისე რომ განიცდიდეს სამყაროს, როგორც ერთ დაუსრულებელ თავგადასავალს და საიდუმლოს? “

ბლაყჩობა!

არაფერია ერთდროულად სასიამოვნოც და მტანჯველიც,როგორც უყურებდე საკუთარი თავის გარდაქმნას. უყურებდე თუ როგორ ვითარდება, ცდილობს მისთვის სასურველ სრულფასოვნებამდე მიაღწიოს, ნელ-ნელა იღწვის ბედნიერებისკენ. მიხვდი ალბათ რაზეც ვსაუბრობ. ზოგჯერ ტანში ჟრუანტელი დაგივლის იმის გაფიქრებაზე, თუ რა იქნება მომავალში, როგორ გადააბიჯებ ყველა წინააღმდეგობას,რომელსაც საკუთარი თავი და შინაგანი სამყარო გიქმნიდა, როგორ ახვალ რამდენიმე საფეხურით მაღლა ვიდრე იყავი.

1521418_409684532494764_747027191_n

ჩვენ ხშირად განსაკუთრებით გავაღმერთებთ ხოლმე რომელიმე წინგს ან ფილმს. მეც მაქვს ჩემთვის გამორჩეული ფილმები და არა იმიტომ,რომ ისინი მსახიობებით ან შინაარსით გამოირჩევიან, უბრალოდ მათში აღწერილია ისეთი მოვლენები, რომლის ცხოვრებაში და ჩვენს რეალობაში გადმოტანას ვისურვებდით. ვისურვებდით და არ ხდება… ამიტომაც,ჩვენ გამუდმებით შეგვიძლია ვუყუროთ და წავიკითხოთ ფილმისა თუ წიგნის ერთი გამორჩეული მომენტი. ხშირად ამაზე ფიქრისას, მოულოდნელად სევდა შემომწოლია. საკუთარი თავი და ადამიანები შემეცოდებია, რომელთაც აქვთ ოცნებები და შეიძლება ყოველ ღამით ძილის წინ წარმოიდგენენ როგორ ანხორციელებენ მას. შემდეგ კი შეიძლება სულაც სხვა გზით წავიდნენ და ოცნებები პატარა ზარდახშაში მოათავსონ,საიდანაც ვეღარასოდეს გამოვა და მხოლოდ მაშინ გამოჩნდება,როცა ამ ზარდახშას თავს ახდიან. თუმცა ოცნებებს,კვლავ ოცნების სახე არ ექნება. ზარდახშაში გამომწყვდეული,უფრო სევდის სახეს მიიღებს,რომელიც გარკვეული დროის შემდეგ ადამიანს თავს ახსენებს და გულს წყვეტს.

ზოგჯერ იმასაც ვფიქრობ,რომ ჩვენი ბრალია,რაც არ ხდება და ჩვენ არ ვაძლევთ საკუთარ თავს ამის უფლებას. რაღაც მხრივ ეს მართლაც ასეა. უბრალოდ არის მომენტები,როცა არ უნდა იფიქრო და გადადგა რაიმე ნაბიჯი. ხანდახან ასეთი წინდაუხედაობაც საჭიროა. თუმცა ადამიანის უმრავლესობას და მათ შორის მეც, მეტ ფიქრს უთმობს დროს. ამ დროში კი შესაძლებლობა უკვე წასულია და ჩვენ მას ვეღარ ჩავეჭიდებით.
large (82)
Continue reading

ბლინის ხვრელიდან დანახული სამყარო.

-რა არის ეს ტკბილი არაა.

-რა არაა ტკბილი?

-რა და ბლინი.

-როგორ შაქარი გავუკეთე.ტკბილია!

-ოოო,არაა-მეთქი.

და იმის დასამტკიცებლად,რომ ბლინი ტკბილი იყო ავიღე და გავსინჯე… “მართლა არ ყოფილა ტკბილი, შეიძლება სულ ოდნავ.”-გავიფიქრე,მაგრამ არ ვაღიარე.

-რა გინდა, ტკბილია.

შევნიშნე ბლინს პატარა ხვრელები ჰქონდა, ჰოდა ერთ-ერთში ჩემი ყოვლისმხედველი თვალით გახედვა ვცადე.

Continue reading

დაძველებული.

ცხოვრება მშვენიერიაო-თქვეს..
მე კი მაინც მიუწვდომლისკენ მივილტვი. მე კი მინდა გამოვცადო რაღაც “ზე,” წარმოუდგენლად მაღალი… ვუმზერ მაღალ მთებს,შემოდგომისგან გაყვითლებულ ბუნებას და ვხვდები,რომ მინდა ამ სილამაზის ნაწილი ვიყო. ჩემი გაურკვეველი გრძნობები მეუბნებიან,რომ აქ არის ჩემი ადგილი და სახლში დაბრუნების სურვილი მიქრება… ძველ გრძნობებს მივტირი, ყველაფერს გაიხსენებ, ერთხელ შეგრძნებულს კი უკან ვეღარ დააბრუნებ. აქ ვხვდები რომ თავზე საოცრება დამყურებს, ჰორიზონტზე რაღაც მოჩანს… იქ მინდა,თუმცა მივაღწევ თუ არა ყველაფერი ამ ქინქლებივით პატარა ნაწილებად დაიშლება,ახლა თავს რომ დამტრიალებენ და მოსვენებას არ მაძლევენ.

მოვძებნი, მოვძებნი მას, ვინც იცის რას ნიშნავს უყურებდე და სულს სასიამოვნო მღელვარება ეფინებოდეს.

-ნუ ეძებ სიტყვებს.. სიტყვები გაქრა, შენ ვერ გადმოსცემ იმას,რასაც ახლა გრძნობ.. შენ მხოლოდ ნახევრის ნახევარი შესძელი. დანარჩენი კი შენთან ერთად აგრძელებს ცხოვრებას.